Weekend

Het is er het weer voor. Lekker in de kroeg hangen.

Slechte auto’s (Kip zonder kop)

Wee, de automobilist, die in de jaren zeventig een Alfasud kocht. Zo’n auto kostte een jaarsalaris en jawel na een jaar waren daar reeds de eerste roestblaasjes te zien. En na drie jaar was de Alfa tot stof weergekeerd.

Toch was die ALFA nog een betrekkelijk goede auto; althans in die tijd. De bezitter van een Jaguar was slechter af.
De belangrijkste kwaliteiten van die auto waren destijds dat alle mechanica uitsluitend op part-basis functioneerde en dat ieder onderdeel vroeger of later afbrak.

Men kon zich in die dagen ook een Delorean DMC-12 aanschaffen. Een aluminium sportwagen, die meer dan 80.000 pond kostte, waarvan de motor helaas zo zwak was, dat ie nog geen tentharing uit de grond kon trekken.

En wat dacht u van de Triumph TR 8; if this car was a Triumph, imagine what a failure would look like.

Al deze citaten komen uit Crap Cars een zeer lezenswaardig boekje van Richard Porter. Nog veel leuker is Tony Davis: Lemon!
Sixty Heroic Automotive Failures.

Daarin wordt het verhaal verteld over de Ford Pinto, waarvan de benzinetank de nare eigenschap had te scheuren bij een kopstaartbotsing.
Doordat de brandstof vervolgens over de hete uitlaat stroomde en vlam vatte en de deuren al waren vastgeklemd door de botsing , zaten de passagiers als ratten in een val.
Kans op overleven was nihil.

Ford weigerde de constructie van de benzinetank aan te passen, omdat de inzittenden vanwege de gebrekkige constructie van de auto de aanrijding toch niet overleefd zouden hebben.

Welke auto was de slechtste auto die u had of in hebt gereden?

Koopje! Hitler’s Mercedessen voor 9 mln

Alhoewel Hitler naar verluidt hele tankdivisies bezat, zijn er van die voertuigen maar bar weinig over die de eindstreep op 8 mei 1945 in z’n geheel hebben gehaald. Je komt ze nog wel eens tegen, zo her en der in Europa, bij voormalige slagvelden of in een museum, maar da’s dan ook alles. Weinig fantasieprikkelend.

Intrigerender is het lot van de personenkrachtwagens van de gewezen dictator. Door de jaren heen duiken er telkens weer exemplaren op uit zijn kennelijk niet geringe vloot Mercedessen. Zo ook pas weer op een veiling in Duitsland. Aldus berichtte Autoblog.com onlangs. Maar liefst drie *kuch* prachtexemplaren worden te koop aangeboden. Wie de verkoper is, is niet bekend. Wellicht een geheime Abteilung van de Treuhand?

In ieder geval, de Führteugen, alle drie van het type Mercedes-Benz G4 W-131, zijn best aan de prijs. Voor slechts een kleine 3,3 miljoen Eurootjes kunt u er al één bezitten. En alsof dat nog niet genoeg is, u betaalt voor alledrie samen slechts 9 miljoen Euro! Da’s toch mooi een voordeeltje van bijna een miljoen!

Hitler, die vooral graag publiekstochtjes door de Europese steden maakte in zijn fraaie Mercedes Cabrio 540K, is overigens niet de enige dictator die lust aan exquise vehikels had. Zo had de Oegandese liefhebber van onder andere vrouwelijk vleesch Idi Amin maar liefst negen Citroen SM’s om z’n kippenboutjes te vangen.

De nu aangeboden G4 Mercedessen zijn er drie van de in totaal acht wagens van het type G4 W-131 die Hitler op kastelen her en der in Duitsland had staan. Er zijn van die Mercedessen in totaal maar 57 exemplaren gemaakt. Ter veiling staan de blauwe cabriolet van Hitler en Eva Braun, een grijze bagagewagen die snel tot een ambulance omgebouwd kon worden en een zwarte radiowagen. Opvallend is dat de wagens hebben zes wielen hebben en dat ze geeft een ietwat vrachtwagenachtig aanzicht.

Hitler’s kleine truckjes zijn voorzien van de bekende robuuste Mercedes 5.0 en 5.4 acht-cylindermotoren en bovendien van vier apart aangedreven achterwielen die ook nog eens zelfreparerend zijn. De bagagewagen en de radiowagen zijn waarschijnlijk zelfs custom-made, er zijn geen andere soortgelijken van bekend.

Interessant detail: de cabriolet figureerde in de film Hogan’s Heroes. Interessanter is echter hoe je als koper je bewonderaars gaat verklaren waarom je nou zo graag een tweedehandsje van Adolf Hitler bestuurt… Eénmaal, andermaallllll? Picca’s!
F. von Zeikhoven | 12 november 2009 | 06:00 |

Journalistje bedreigen? Reli-TBS!

Afgelopen oktober is de Marokkaanse Nederlander Abdelhakim B. uit Rotterdam door de Hilversumse politierechter tot een taakstraf van tachtig uur schoffelen veroordeeld omdat hij Nova-presentatrice Clary Polak tot twee keer toe per mail met moord bedreigd heeft. Hij dreigde haar ‘af te slachten’, zoals dat bij filmmaker Theo van Gogh was gebeurd. Die verwijzing naar het lot van Theo van Gogh maakt het voor de goede verstaander duidelijk dat meneer Abdelhakim B. zich in zijn geloofseer gekwetst moet hebben gevoeld toen hij in de pen klom om Polak van zijn toekomstplannen deelgenoot te maken.

Maar daarover mogen we het in 0031 nog steeds niet hebben. Want zie de omtrekkende column (mirror)van NRC-collumniste Merel Thie over de vraag of het goed is om het bedreigen van journalisten zwaarder te bestraffen. Merel Thie slaat met haar betoog de plank echter volledig mis.

Wat de rechter heeft gedaan, is niet zozeer het bedreigen van een journalist zwaarder bestraffen, maar een signaal geven aan de extreem-islamitische Marokkaanse jongeren dat hun religieus gemotiveerde bedreigingen niet langer al te licht gestraft blijven. Zonder dat hardop te zeggen, want dat stuit weer op problemen met het discriminatieverbod in de grondwet. Immers, onderscheid op geloof of afkomst mag niet van de grondwet en zou het vonnis in hoger beroep een eitje voor een advocaat maken.

Het gaat er dus niet om dat het bedreigen van journalisten strafverzwarend moet worden bij het vergrijp bedreigen, maar of de bedreiging an sich door religie gemotiveerd is.

Het maakt voor de bedreiger namelijk niet uit dat het doelwit journalist, rechter, politicus of de buurman is. De drang om te bedreigen komt voort uit een diepere, innerlijke gekrenktheid die de bedreiger ervaart doordat zijn religieuze overtuiging voor zijn gevoel wordt aangevallen. Al naar gelang die religie een visie op aanvallen heeft, kan of zal er overeenkomstig die visie door de gekrenkte gereageerd worden. Des te gewelddadiger de visie, des te gewelddadiger de reactie. Alhoewel het ook anders kan.

Gewelddadige reacties van islamieten, protestanten en katholieken kennen we, maar zo zal een Boeddhist zich om een aanval op zijn overtuiging waarschijnlijk eerder doodlachen dan dat hij naar de wapens grijpt om zijn gram te halen.

Ik zeg het nu even in een notedop natuurlijk, de materie die iemand tot het uiten van moordwensen drijft is complexer, maar daarover uitwijden zou dit wel een erg lang topic maken. Volstaat is de vraag of het niet zaak wordt om bepaalde religieuze belevingen en gedragingen die een ander individu schade kunnen berokkenen als wanen in psychiatrische (forensische) zin te gaan aanduiden en overeenkomstig te behandelen.

Het is helaas onwaarschijnlijk dat tachtig uur schoffelen het juiste, afdoende signaal naar de haatbaarden en andere geloofsfanaten is geweest. Het is dus niet de vraag of het bedreigen van journalisten zwaarder bestraft moet worden. Er is maar één vraag die er werkelijk toe doet.

Wordt het niet eens tijd voor Reli-TBS?

Update: Reli-TBS zit er voorlopig nog even niet in. Lidmaatschap Hofstadgroep levert je het voorarrest als straf op volgens een uitspraak van het Gerechtshof in Den Haag van vandaag.

F. von Zeikhoven | 11 november 2009 | 12:47 |

Stress (Piquant)

Stress-top 10
Er zijn veel gebeurtenissen in het leven die als stressvol worden ervaren. Enkele stress verhogende gebeurtenissen kunnen zijn:

1. Ontslag
2. Verhuizing
3. Huwelijk
4. Examen
5. Scheiding
6. Gezondheid
7. Verkeersopstoppingen
8. Verbouwing
9. Vakantie
10. Pensioen

Piquant is vandaag aan het verhuizen.

Erfenis III (HelenZ)

‘Elders in het Friese dorp schonk notaris Venema zichzelf een glas 25 jaar oude Glendronach single malt whisky in, wierp zijn voeten op het ebbenhouten bureau, leunde comfortabel achterover en liet zijn kalfslederen stoel met een nauwelijks hoorbare tevreden zucht de stemming van die dag verwoorden.’
Hij grabbelt in de binnenzak van zijn op maat gesneden kostuum en pakt zijn – voor de gelegenheid aangeschafte – mobiele telefoon. Pre-paid dus niet traceerbaar. Sms-en gaat hem nog niet goed af en hij vloekt hartgrondig terwijl hij de boodschap met onhandige vingers intoetst. Hij leest zijn bericht terug en knikt tevreden terwijl hij op verzenden drukt. Hij grijnst vilein, zet het glas aan zijn mond en drinkt, genietend van zijn laatste slok whisky.

De nieuwkomer kijkt rond in het gehuurde appartement. Schoon is het wel, ze kan niets anders constateren. Ze ademt diep in en ruikt de wanhopige spruitjeslucht van de jaren 50. De lucht van iedere week dezelfde fantasieloze gerechten die in de muren is gaan zitten. De geur van nooit iets nieuws, van een avontuurloos bestaan. Ze zal het er voorlopig mee moeten doen. Opgewekt – ze laat zich niet zo snel uit het veld slaan – begint de 50 jarige aan haar werk. Het creëren van een veilig nest. Een plek waar ze opnieuw kan beginnen. Een plaats waar ze zich senang zal voelen. Ze is creatief en uitbundig en weet precies hoe ze die kneuterige jaren 50 lucht moet uitbannen. Ze bindt heur lange haar in een nonchalante paardenstaart en gaat – de ramen wijd open – luid zingend aan de slag. De winterse frisheid is precies wat ze nodig heeft voor een flinke stoot energie.

Jan Bovenkerck loopt zijn dagelijkse rondje, zijn handen op zijn rug, het toonbeeld van bescheidenheid, de rust zelve. Maar in zijn hoofd is het een woeste maalstroom van gedachten. Met zijn besluit om het geld te accepteren is de jarenlange dam van bescheidenheid gebroken. Bovenkercks gedachten lijken op hol te slaan. Alles is opeens mogelijk. Lang verstopte dromen en verlangens steken hun kop op, doen hem, de bijna zestig jarige man, zelfs blozen. Met zijn hoofd nog iets dieper gebogen loopt hij door en slaat automatisch de hoek om het vage geluid van gezang achterna.

Terwijl ze de raamkozijnen in de felle azuurblauwe verf zet, zingt ze met galmende uithalen: ‘Zeeuuuur niet, zeur niet, zeur niet.’ Ze ziet opeens de man beneden op straat staan, die peinzend naar boven, naar haar kijkt. Ze lacht, niet in het minst genegeerd en steekt haar hand met daarin de knalblauwe verfkwast op in een halve groet. De man schrikt en loopt snel door. Ze pakt haar telefoon en verstuurd met snelle handige vingers die ervaring verraden een sms. Met een tevreden glimlach haalt ze haar schouders op en gaat door met haar schilderwerk.

Geschiedenis (Piquant)

Vraag een willekeurige Nederlander naar Hitler en je zult een gedetailleerde omschrijving krijgen van de man die een centrale rol speelde in de Tweede Wereldoorlog. Stel dezelfde vraag op een Britse school en je zult versteld staan van de antwoorden die daar gegeven worden. Uit een onderzoek blijkt namelijk dat één op de twintig Britse schoolkinderen niet op de hoogte is van de ‘carrière’ van Adolf Hitler. Zij denken dat hij een Duitse voetbalcoach was. Ook met de overige feitenkennis over de Tweede Wereldoorlog is het onder deze jongeren slecht gesteld. Zo’n 5% denkt dat de holocaust een ‘feest was om het einde van de oorlog te vieren’. Nog eens één op de zes betitelt Auschwitz als een pretpark. Deze schokkende resultaten kwamen naar voren uit een onderzoek dat gehouden werd onder 2.000 Britse kinderen van 11 jaar oud. Zij blijken nog maar heel erg weinig over de Tweede Wereldoorlog te weten.

De vraag rijst, hoe staat het met de kennis over dit onderwerp van de Nederlandse jonge kinderen ?

Tot de dood ons scheidt…

Gevonden voorwerpen op de internets. Daar, waar in 0031 de gevonden voorwerpen niet eens meer de kolommen van de plaatselijke sufferdjes of de Tussen de Rails (bestaat die nog?) halen, is er in de VS een complete cult rond bijzondere vondsten. Er bestaan zelfs verschillenden magazines over, in deaude boom en op de internets. Wat tref je daar zoal? Kijkjes in de uiteraard altijd meer pathetische levens van anderen via foto’s en briefjes. Zoals deze picca:

Met daarbij de tekst:

‘Till Death Do Us Part
FOUND by youthinasia in Ocean Township, New Jersey
This slide was found in a dumpster. Dated DEC ‘59, the image was tossed out along with several dozen other family portraits from this era. I’ll leave it to the viewer to determine what this says about the Jersey Shore culture in the late 1950’s.”

Of deze pennevrucht van een Valley Girl die cheeren als ultieme lotsbestemming heeft:

OMG I Cnt Wait FOUND by Sydney in near a middle school in Fontana, California

Een Nederlandse variant van deze site is er helaas nog niet, maar het kàn niet anders of de middelbare scholen bij ons wemelen ook van deze hillarische verloren voorwerpen…

Rest mij nog de vraag wat de Jersey Shore Culture is. Zou dit er misschien iets mee te maken hebben, Rammsteijn?

F. von Zeikhoven | 06-11-2009 | 06:00 |

Geur (Piquant)

Er is al eens een topic geweest over geuren, maar er kan veel meer over worden gezegd. Dat geuren veel zeggen en bewust of onbewust belangrijk zijn voor van alles, weten we allang. Dat de politie door het herkennen van geuren (geurproeven door honden) vaak daders kan vinden, weten we ook.
Maar dat een inbreker zo dom is geweest zich overvloedig te besprenkelen met een aftershave en daardoor in de kraag werd gevat ,is wel heel ongelukkig .

Wel of geen geur en zoja welke dan ?

http://www.at5.nl/artikelen/26331/sterke-aftershave-verraadt-inbreker

99x

Bij de heropening van Piquanterieen schreef ik al dat er niet elke dag een nieuw topic zal zijn.
Vandaag is zo’n dag. Als je op de link klikt, kun je je de hele dag vermaken en hier je comments over de filmpjes kwijt.

http://youshouldhaveseenthis.com/

Ik ben benieuwd !