Brieven van @Piquant en Arthur van Amerongen. Deel 2

@Piquant: Ha A!!

Ik begin het door te krijgen. Jij bent de bohemien en ik de tut uit Boertange. Als je uit EDE komt en niet zoals ik in Amsterdam bent geboren en getogen, moet je inderdaad wel iets compenseren maar je kunt ook overdrijven.Oké, ik kijk DWDD en jij leest een boek.

Kan ik wel mee leven hoor, ware het niet dat ik tenminste een boek, wat zeg ik, boeken (uit)lees en er naast jouw bed, slechts ranzige blaadjes en reclamefolders lagen.

Jaja, door mij 3 kg aangekomen. Ik heb nog nooit een snoerloze stofzuiger als jij gezien die de hele dag door de kasten raast ; inclusief de koelkast en alles opeet wat enigszins eetbaar is. De keren dat ik je – tussen alle maaltijden door- wraps met de meest gore dingen ertussen, klaar zag maken en dan heb ik het nog niet over het leegklokken van alles wat drinkbaar is.

Natuurlijk haal ik alle lekkere dingen weer bij de banketbakker. Ik fiets tussen Holtkamp, Van Wely en Kuyt (Amsterdamse begrippen voor lekker banket) maar dat was voor jouw smaak, te luxueus.

Teleurstellend dat je het niet over mijn overheerlijke viskoekjes hebt gehad maar dat snap ik wel. Als je een paar keer in de week half verrotte vis moet eten dat je dan niet fantaseert over viskoekjes.

Over mijn neighbourhood hoef je je geen zorgen te maken. Sinds jij niet meer op je pantoffels en je Hells Angels jack in de rondte loopt, komen de jonge vrouwen weer buiten en word ik weer aangesproken door mijn buurmannen.

Hondje Yaya en de poezen missen je (ook) en zelfs sommige van mijn vrienden/vriendinnen vragen dagelijks naar je wel en wee. Ik vertel alleen het wel want je komt natuurlijk weer terug naar Amsterdam en wil ik het beeld van de jonge , succesvolle, over een goddelijk lichaam beschikkend, lichaam niet bezoedelen.

Ze oordelen zelf maar als ze je weer zien.

Ik mis het TV kijken , samen met jou. Niet dat we gezellig samen op de bank zaten, met chips en een biertje. Nee, jij zat immer achter dat laptopje van je, ondertussen commentaar leverend op wat men en dan voornamelijk, als er een politicus aan het woord was, wat hij/zij niet vertelden maar wat ze –volgens jou dan- bedoelden.

Toch had ik graag met jou naar het EK gekeken of naar een docu die as zondag op de TV komt waar gehandicapten, rijdend in een Canta, samen met het Nationale Ballet, op zoek zijn naar de grenzen van hun lichaam.

Echt waar, je verzint het niet.

Ik struikel in Amsterdam werkelijk over al die Canta’s die a-sociaal overal op de stoep zijn geparkeerd omdat ze geen meter kunnen lopen en onderwijl , zoeken ze met het Nationale Ballet, de grenzen van hun lichaam op. Hoezo grenzen? De grens is toch tot 1 meter voor de winkel lopen?

Het wachten is nu op de nieuwe Babboe slowfox met “nog in de luier” kinderen. What’s next?

Ik lees dat oprichter en uitgever van uitgeverij “Podium” ook al niet meer leest voordat hij gaat slapen maar zit druk te e-mailen en te facebooken ( ja ja weer een werkwoord erbij). Waar moet het heen met auteurs zoals jij, als mensen al niet eens meer voor het slapen gaan, lezen.?

Lieve Arthur, dat het leven lijden is , is natuurlijk een inkopper van jewelste maar dat doen we de volgende brief, oké?

Je t’embrasse !

Piekje

@Donarturito: Schatteke, weet je wat er in jouw leven ontbreekt, behalve de prins op een witte Shetland-pony? Een bakfiets! Ik wil toch even ingaan op je schaamteloze namedropping: je hebt het over Holtkamp, Van Wely en Kuyt qua gebak maar laatst, op je veertigste jaardag, moest ik diepvriesgebak halen bij de Lidl en toen heb je die chemische troep gewoon in een doos van Holtkamp gepropt en al jouw succesvolle vriendinnen van de grachtengordel zijn er gewoon ingestonken!

Laten we trouwens iets afspreken. Het maakt mij geen mallemoer uit welke onverlaten je thuis uitnodig – als de kater van huis is danst jouw poes – maar laat ik niet merken dat ze godverdomme in mijn pantoffels lopen! Die heb je notabene aan mijn gegeven voor mijn 30ste verjaardag (weliswaar had je ze gekocht bij die aggenebisj-uitdragerijhut in Zuid-Frankrijk, nabij je tweede woonst, die uitgewoonde took van de Emmausgangers, een leuk initiatief van de notoire antisemiet Abbé Pierre om asielzoekers, junken en alcoholisten van de straat te houden, en ik weer zeker dat die pantoffels van een dooie kwamen, er hing een enorme lijkenlucht in.

Je hebt toen in je oneindige goedheid een hele garderobe aan mij geschonken (voor het gemene bedrag van 14 euro): twee colberts, drie overhemden, twee broeken en twee paar Algerijnse puntschoenen van plastic.

Nou, er zit mooi de niechus in die voddenbaal, ik moest naar een SOA-kliniek in Lissabon kruipen omdat ik dacht dat ik platjes had maar het bleek gewoon schurft te zijn. Ik was trouwens laatst op een borrel van Podium, die bestond vijftien jaar, het was heel genant.

 Kluun vertelde op zijn Brabants schunnige moppen, en toen kwam de baas, ene Joost, stampvoetend op mij af en fulmineerde: jij schrijft altijd nare dingen over mijn gebit, ik vind dat zo min! Nou heeft hij een fietsenrek van jewelste dus ik had gelijk, maar godzijdank redde

 Kluun mij want die wilde coke met mij snuiven op de plee, zo is er altijd wat. Gaan we trouwens weer internetscrabbelen?

Attenooie, wat kan jij kwaad worden zeg, als je verliest met scrabble!

Verder hou ik zielsveel van je hoor, ik mis onze scheldpartijen voor de televisie, ik mis je volle ijskast, ik mis Yaya, Beertje, Beessie en Poetie maar we gaan elkaar snel zien. Ik ben in topvorm, dus ga jij ook maar even naar de sportschool, er zit een hele goedkope in de Pijp! Zo, nu is het mij toch weer gelukt om iets met pijpen in mijn tekst te proppen, dat vind je toch zo leuk, als ik aan het vuilbekken ben? Heb je nog leuke roddels over je vriendinnen en je minnaars?

Ik hou zielsveel van je, het is maar dat je het weet !

Je Tuurtje!

Briefwisseling tussen Piquant en Arthur van Amerongen.

Ha A! @Don Arturito,

Voordat jij naar het Iberisch schiereiland vertrok en we naar een manier zochten om het contakt te kunnen onderhouden, kwam jij met het idee , elkaar brieven te schrijven en die wekelijks te publiceren op De Jaap.

Ik aarzelde want Bert Brussen en ik zijn geen vrienden. Op twitter botsten wij geregeld en hij heeft een jaar of twee geleden,getweet dat ik een een gereformeerde trut uit Boertange ben, die een dikke negerlul in haar reet moet hebben.

Toen ik repliceerde dat zelfs hij beter kon, blockte hij mij.

Een maand of 3 geleden, had je Bert B aan de telefoon en je gaf hem mij. Toen ik zei dat hij met Piquant sprak, zei hij, geen Piquant te kennen.

Ah, dacht ik, dat is ook een manier om zaken achter je te laten. Sommige dingen zijn inderdaad te onbeduidend om er lang bij stil te staan dus, we gingen vorige week op De Jaap, van start.

Zondag jl. stuurde je mij je 2e brief en vertelde over de vreemde types die je op je Face Book wandje hebt en vroeg mij naar mijn ervaringen op twitter. Ik antwoordde op mijn manier dan, lollig dat ik een verkeerd gekozen nickname heb, die niets anders betekent dat stekelig en prikkelend maar dat er nogal wat mensen zijn die denken dat ik een pikante dame ben, die de 100 meter horden, glimlachend op haar stiletto’s neemt.

Echter ,schreef ik, zijn er ook tweeps die dat niet denken en dat iemand in mij een geformeerde trut uit Boertange etc. ziet. (wat wel heel erg close bij de werkelijkheid, komt)

Tja, mijn brief werd niet geplaatst…. en dus de jouwe ook niet.

Lieve Arthur, dit blog is een paar jaar geleden gesloten omdat het me teveel werk was en er allerlei ranzige types , nog ranziger dingen gingen posten maar Piquanterieen is bij uitstek het medium om onze briefwisseling voort te zetten, zonder dat anderen bepalen wat wel en niet geplaatst wordt.

Ik kan niet wachten te lezen, wat jij allemaal meemaakt en wat je plannen zijn. Hoe gaat het met de voorbereidingen van je promotie(onderzoek)?

In je column de Volkskrant, las ik dat je Amsterdam maar zo zo vond. Betekent dat ook dat je Amsterdam niet mist? Geloof ik helemaal niks van.

De avonden en nachten dat je doorzakte in dat ‘saaie’ Amsterdam en die keer dat je ‘s nachts – voordat ik naar bed ging – nog tegenover mij aan tafel zat en toen ik ‘s morgens naar beneden kwam en je weg was….

Je jas, je schoenen, alles was er nog. Alleen jij was weg. Ik kon je nergens vinden en jij bent de enige die ik ken, zonder mobiele telefoon, dus kon je niet traceren.

Gek genoeg was ik ongerust . Doodleuk, kwam je na een tijdje aangelopen. Je was naar de kroeg gegaan OP JE PANTOFFELS.!!!

Lieve, lieve Arthur, wat mis ik je gekkigheid; je zorgzaamheid en je brille.

Je t’embrasse,

Piekje

________________

Piekkie!

Wat maak je je toch weer druk om mijn vrind en gewaardeerde Volkskrantcollega Bert, heb je je pilletjes wel genomen, en wie laat hondje Yaya nu uit, en wie haalt de koekjes en de chocolaatjes bij de Lidl? Nou, het doet mij deugd dat je je ontdeugende butler mist. Het zonnetje in huis! Dat van die pantoffels, dat zit zo: jij was zoals gewoonlijk weer eens vroeg naar bed gegaan en ik keek naar de herhaling van DWDD, en ik werd daar zo droevig van! Ik bedoel, ik ben academisch geschoold en mag graag een spannend leesboek tot mij nemen, en ik vind jouw lievelingsprogramma DWDD een belediging voor mijn intelligentie. Enfin, ik heb je dat honderd keer recht in gezicht verteld, maar je bleef daar heel stoïcijns onder en vroeg dan, typisch jij, of ik wel genoeg at! Nou ja! Ik ben drie kilo aangekomen in die tijd met jou, nu ren en zwem ik mij dagelijks het schompes om die kwabben en die zwemband kwijt te raken. Nog bedankt! Oh, ja die pantoffels, ik dwaal af. Goed, ik had toen zin in een kopstoot, en wel in café Het Molentje aan het Singel, waar de snelste barkeeper van Amsterdam werkt, Jeron, je kent hem wel, die guitige knul met dat rode haar. In Het Molentje doe ik altijd mijn zakelijke besprekingen met mijn uitgever Vic van de Reijt, nadat ik hem eerst flink in de olie zet uiteraard, dat bespreekt wat makkelijker. Ik wilde je niet wakker maken, die houten trap naast de voordeur maakt enorm veel lawaai als ik daar over heen stamp met mijn (foute) laarzen van Zwartjes, goed na de oorlog. Ik deed dus mijn pantoffels aan, empathisch als ik ben. Ik kwam vervolgens om negen uur terug, een keurig toffelemoons tijdstip, en jij zat daar helemaal te hyperventileren in je peignoir waarvan je gewoontegetrouw de bovenste knoopjes weer eens was vergeten dicht te doen. En ik had croissants van de Lidl bij me, notabene, 5 voor een euro, en die Toscaanse dingetjes met zaadjes (gedver) er op, ook 5 voor een euro. Is de waarde van je huis nu gedaald trouwens, met die Lidl om de hoek? There goes the neighbourhood, zeggen ze in Amerika. Pero bueno. Ik ben dus drie kilo afgevallen in een week, in Portugal, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik zie er uit als jonge God, het is maar goed dat al je vriendinnen (en met name Vera) mij niet kunnen zien, die zouden mij meteen meesleuren naar de notaris en al hun eigendommen op mijn naam zetten! Jij kijkt wel beter uit, na jouw perikelen met de malafide klusjesman Bert, en ik geef je geen ongelijk. Ik zit nu nog bij mijn ex-Paula, na een lang juridisch gevecht heb ik recht om mijn honden Raya, Tita en Jamba weer te zien, al is jouw hondje Yaya natuurlijk de beste! Wij gaan elkaar ontmoeten in Sevilla, nietwaar, ik kijk daar erg naar uit, naar onze cursus flamenco-dansen, neem je je stilletopumps mee? Nu moet ik rennen naar Tantje Betje, heb gisteravond weer eens bedorven vis gegeten, het leven is lijden, maar dat wist je vast wel,

Big bisou, je Tuurtje

Feestelijke heropening SOON !

Na jaren gesloten te zijn geweest, zijn we weer uitgerust en vol energie.
Piquanterieen zal heropend worden met een briefwisseling tussen Piquant en Arthur van Amerongen aka @Don Arturito.
Arthur heeft zijn geliefde Amsterdam verlaten en woont nu op het Iberisch schiereiland vanwaar hij zijn belevenissen met ons deelt.
Dit alles naast en ter aanvulling op zijn wekelijkse column in de Volkskrant.

Opening vandaag of morgen, afhankelijk wanneer de bar geplaatst wordt en de drank is aangevuld.

Tweet-up is up….

Volgend jaar weer…..

Bedankt voor de gezlligheid allemaal.
Het was een heerlijk dagje Piquanterieen.

 

Jaaaaaaa we tweet-uppen door en door en door!

Part IV – Essies return.

Want op drie benen kan je niet staan. En in een tapijt kan je niet drinken.

Jaaaaaaa we gaan nog harder tweet-uppen!

Part III > Anders moet Looosss zo enorm scrollen ey.

 

Jaaaaaaa we gaan verder met tweet-uppen!

Tweet-uppertjes, we gaan hier verder…