Archief voor januari, 2009

Busje… (door Sijtje)

Posted in Piquanterieën with tags , , , on zaterdag 31 januari, 2009 @ 15:05 by Bob Plop
Een anekdote

Een anekdote

Bij mijn vorige baas reed ik in zo een Renauld Traffic. Een 8-pax zoals dat heet. Zilver grijs en behoorlijk groot en lomp.
Dit even ter verduidelijking van het volgende verhaal.

Ik heb zojuist een klant opgehaald en we rijden over de Wiboutstraat, richting Amstelstation. Bij het stoplicht moeten we stoppen. Opeens wordt de deur open getrokken en roept een oud vrouwtje: “Zo ben je der eindelijk. Weer eens veel te laat zoals gewoonlijk”. Lichtelijk verbaasd keek ik de vrouw aan, maar die was al bezig tegen mijn klant te mopperen en zich de auto in te hijsen.

“Mevrouw…” probeer ik, “ik denk dat u de verkeerde voor zich heeft”. ” Nee hoor zegt zij ik weet toch wel hoe het busje der uit ziet!”. Busje…busje schiet het door mijn hoofd…ow jee die oude taart denkt dat ik van Connexxion ben. Inmiddels toetert de hele rij auto’s achter mij en ik begin mij te beseffen dat ik uit moet stappen en de vrouw het “busje” uit zal moeten halen.

Ik probeerde het getoeter te negeren en loop om de auto heen naar de deur waar de vrouw zit. Mijn klant kijkt mij een soort van hulpeloos aan, zo van ‘wat moeten we hier mee?’.
“Mevrouw,” zeg ik: “u wacht zeker op Connexxion, maar dat ben ik niet hoor. Ik ben een gewone taxi van de TCA, Dus helaas moet ik u vragen uit te stappen”
“Uitstappen?” zegt het vrouwtje: “eerst kom je te laat en nu moet ik uitstappen, mooi niet!!”

Wat moest ik nu. Ik kijk mijn klant aan en ik kijk het wijfie aan en ik denk: “Kan mij het schelen. Ik neem haar gewoon mee naar Schiphol en zet haar dan af waar ze moet zijn.” Zo schiet het ook niet op.

Zo gezegd zo gedaan. Toen we op het adres aankwamen waar ze moest zijn, zei ze: “Zo raar zijn wij nog nooit gereden maar ik vond het wel een mooie rit”.

Geur en aantrekkingskracht

Posted in Piquanterieën with tags , , , on vrijdag 30 januari, 2009 @ 07:00 by Piquant
Scent of a woman

Scent of a woman

Geur is het ondergeschoven kindje van de zintuigen en dit is vaak onterecht. Geur wordt door de mens meer gebruikt dan we denken. Bij smaak is het voor 90% de geur die de smaak bepaalt. De tong kan alleen zout, zuur, bitter en zoet proeven. Ook onbewust spelen geuren, zoals feromonen, in ons leven een rol. Bij aantrekkingskracht tussen de seksen speelt geur een belangrijke rol. Dit gebeurt echter onbewust, deze geur wordt namelijk niet geroken.

 

Het geheim van feromonen is heel lang een geheim voor iedereen geweest. Reeds in de middeleeuwen werden er geheime seksuele krachten aan bepaalde insekten toegeschreven. Wetenschappelijk konden ze het in die tijd niet bewijzen en dit is heel lang zo gebleven. In 1959 echter werd de term feromoon bedacht door een tweetal wetenschappers, Karlson en Lüscher, die onderzoek deden naar communicatie bij insekten door middel van geuren. Het bleek dat deze feromonen bij veel insekten een seksuele functie vervulden en voor een bepaalde aantrekkingskracht zorgden.

Veel genieën en andere beroemde mannen hadden kennelijk ook “goede” feromonen, want er staat nogal een aantal onder deze groep bekend als “veelneukers”.

Zo is bekend, dat John Kennedy barstende koppijn had als hij een dag niet had geneukt.

Het ligt nu eenmaal in de aard van genieën om altijd op zoek te gaan naar nieuwe risico’s. Albert Einstein ontwikkelde de relativiteitstheorie niet door de hele tijd op zijn kamer te zitten studeren. ‘s Werelds meest benijde geest had inspiratie nodig en die haalde hij bij voorkeur bij de vrouwen. Naast twee wettelijke echtgenotes hield de man er ook tal van minnaressen op na.

Mannen die zich hierin menen te herkennen, houden wel de afsluitende noot te goed: één op de vijf mannen bedriegt zijn vrouw, maar slechts één op de vijftig is hoogbegaafd. Het is dus niet omdat u uw vrouw bedriegt, dat u de nieuwe Einstein bent. (Jeff Hoeyberghs)

Over vrouwelijke genieën zijn dit soort zaken natuurlijk weer eens niet bekend. Nu niet komen aanzetten dat er geen vrouwelijke genieën zijn (geweest), want dat is niet waar en zou ook flauw zijn.

 

 

Van vrouwen en dromen die voorbij gaan

Posted in Piquanterieën with tags , , , on donderdag 29 januari, 2009 @ 07:00 by Piquant
Wát nou, dromen zijn bedrog?

Wát nou, dromen zijn bedrog?

Er zijn mannen die denken dat erotisch dromen alleen is voorbehouden aan mannen (echt waar!). Ik kreeg laatst van een vriend de vraag of ‘wij’ vrouwen ook erotische dromen kennen. Ik keek hem aan alsof hij niet goed bij zijn hoofd was. Maar hij wist het echt niet.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Heren, ja vrouwen hebben ook ‘erotische dromen’. De vriend die het vroeg is welopgevoed en seksueel niet geremd (als ik zijn verhalen mag geloven, dus ik vroeg me af hoe het kwam dat hij niet wist dat ook vrouwen dromen kunnen hebben waardoor zij tot een orgasme komen in hun slaap.

Ik begon met zoeken op Wikipedia en las de volgende tekst:
“Een natte droom is een zaadlozing van een man tijdens de slaap. In de meeste gevallen is hier geen sprake van seks of masturbatie. Ook is ‘dromen over seks’ vaak niet aan de orde, hoewel de meeste mensen dit wel denken. Zo’n zaadlozing komt onder andere doordat de man overdag aan seks heeft gedacht of daar mee bezig is geweest, maar kan ook het gevolg zijn van spanningen of conflicten – veroorzaakt door bijvoorbeeld buiten normale routines te treden – die een ontlading zoeken.
Bij ongeveer 22% van de jongens komt de eerste zaadlozing in een natte droom. Ongeveer de helft van de jongens krijgt helemaal geen natte droom, dit vaak omdat zij bij het denken aan seks meteen overgaan tot masturbatie. Een natte droom hoeft echter niet alleen voor te komen bij jongens die minder vaak masturberen”

Geen echt leesbare tekst, maar ok. Geen woord over erotische dromen bij meisjes! Het hele woord vrouw komt er niet in voor.

In een ander artikel vonden we dat: ‘Vrouwen zich dromen beter herinneren dan mannen. Dat vrouwen over mannen en vrouwen dromen en mannen meer over mannen. Dit is opmerkelijk nieuws. Er staat niet bij of de dromen van mannen over mannen ook erotisch zijn’.

De verschillen zijn soms nogal rolbevestigend. Zo komt in mannendromen meer fysieke agressie voor, vrouwen zijn er vaker het slachtoffer van. De agressie van vrouwen is vaker verbaal en bijna altijd in reactie op agressie van een andere droomfiguur. Ook de plaats van handeling kan verschillend zijn; zo dromen vrouwen wat vaker over binnenhuis-scènes, dan mannen.

En het kon niet uitblijven; ook als het gaat om erotische dromen, zijn er verschillen. Vrouwen dromen minder vaak over seks dan mannen. Mannen hebben rond hun twintigste en dertigste de meeste orgasmen in hun dromen, bij vrouwen ligt de piek rond het veertigste levensjaar. Dit zou wel een van de verklaringen kunnen zijn van het maatschappelijk verschijnsel, dat in relaties steeds meer de leeftijdsverschillen veranderen van jongere mannen naar oudere vrouwen.

Er is iets voor te zeggen als de beleving van erotiek en lust een beetje op elkaar is afgestemd. Of is dit typisch “wishfull thinking” van de al wat oudere schrijfster van dit onderwerp?

 

Piquant

Laura en Betty gaan daten

Posted in Feuilleton Laura en Betty, Piquanterieën with tags , , , , , , on woensdag 28 januari, 2009 @ 07:00 by Piquant
 Voor elk potje een dekseltje

Voor elk potje een dekseltje

He he, eindelijk weten we dan van elkaar wat voor soort mannen we zoeken.
“Gek die verschillen in smaken. Dat had ik niet gedacht”, zegt Betty.
“Dus wij zetten geen profiel op de site maar kijken eerst welke mannen zich aanbieden” zegt Laura als ze de computer laat zoeken naar datingsites.
Betty zegt: “Ik hoef geen al te jonge mannen, die hebben geen geld. Ik begin vanaf eind twintig tot een jaar of veertig, liefst geen kinderen en ook niet ver weg. Hij moet zelfstandig wonen en wel al één of meerdere relaties hebben gehad. Oke laten we eens kijken wat we tegen komen”.

Betty en Laura selecteren op maximaal 30 km van Amsterdam en op leeftijd. Een lijst van 56 voldoet aan deze criteria. Giegelend bekijken ze de foto’s. De mannen met kinderen vallen als eerste af.
“Hier, deze is wel wat”, zegt Laura: “Man…38… woont in de Haarlemmermeer in een boerderij en zoekt een vrouw voor een vaste relatie.”
“Kom zeg, ga weg, nooit op vakantie omdat de koeien moeten worden gemolken. De andere dieren moeten worden verzorgd en de hele dag die strontgeur. Deze man moet naar ‘boer zoekt vrouw’. Niks voor mij.” zegt Betty terwijl ze een vies gezicht trekt.

Na heel wat heren te hebben bekeken, ziet Betty een foto met bijschrift “Stoere biker zoekt vrouw voor avontuurlijke ritjes… achterop de motor”.
“Ja leuk! Roept Betty: “Ik zie het voor me…een stoere man in een leren pak op zijn Harley. Hij heeft geen kinderen en woont in Weesp. Helemaal goed dus. Hmm zijn foto is wel onduidelijk. Hier lijkt hij geen 32 maar veel jonger. Zal wel een oude foto zijn.”
Betty mailt hem direct.
“Nu maar afwachten. We gaan zo wel voor jou op zoek Laura, maar eerst een glas wijn.”

Nog geen 10 minuten klinkt de pling die aangeeft dat er een mail binnen is. Het is een antwoord van de biker. “Je mail spreekt mij erg aan. Misschien zit jij straks wel bij mij achterop op de motor. Waar en wanneer spreken we af? ”
“Nou zeg, dat is geen kat uit de boom kijker”, zegt Laura.
“Oooo spannend! Oke, ik maak meteen een afspraak. Kun jij aanstaande zaterdag, Laura?”, vraagt Betty.

Zaterdagmiddag om drie uur loopt Laura Bodega Keizer, naast het Concertgebouw, binnen en ziet maar één man alleen zitten. Ze gaat aan een tafeltje aan de andere kant zitten, waar ze goed zicht heeft op ‘het tafeltje’. Zoals afgesproken verschijnt Betty een paar minuten later, gekleed in een strakke, zwart leren broek, met een rood leren jasje erop. Ze ziet er weer geweldig uit en haar laarzen met hoge hakken maken het heel vrouwelijk. Zij kijkt even, geeft een onmerkbare knipoog naar Laura en loopt naar de man alleen. “Hoi, ik ben Betty en jij bent zeker Ronald?” De man staat op om Betty en hand te geven. De stoere biker blijkt een klein mannetje te zijn, tussen de 1.65 en 1.70 m, schat ze. Van zijn stoere beharing is slechts een miezerig vlasbaardje te zien. Hij heeft een flesje cola voor zich staan en vraagt Betty wat zij wil drinken. “Doe maar een zwarte koffie.” Ronald wenkt de ober en bestelt de koffie. Op het laaste moment, voordat de ober wegloopt, zegt ze:”Doe er maar een Calvados bij.” Ze ziet dat de man schrikt en dat bezorgt haar een binnenpretje.

Zijn stoere biker outfit is een skaibroek en skaijack met daaronder een Harley Davidson T-shirt. Hij draagt een zilveren armband met “Ronald” er ingegraveerd en aan zijn beide handen 4 zilveren ringen met glimmers er in. Betty heeft de neiging meteen weer op te staan, maar dat gaat natuurlijk te ver.

Ronald kijkt haar doordringend aan: “Je ziet er goed uit. Vertel eens iets over jezelf.” Betty vindt de vraag erg direct en eigenlijk niet passen bij de miezerige man die voor haar zit. Ze stelt meteen een tegenvraag en zegt: “Zo, jij weet van aanpakken. Heb je vaak afspraakjes?” 
“O ja”, zegt Ronald: “Heel veel. Er zijn veel vrouwen die op bikers vallen. Wij zijn stoere mannen en daar houden veel vrouwen van.”
“Zo, en heb je ook al eens een relatie gehad?”, vraagt Betty.
“Nou ja, niet zoveel, maar wel een paar.”
“Hoe lang?”
Ze ziet dat Ronald zich ongemakkelijk gaat voelen en dat er van zijn zogenaamde stoerheid weinig over blijft. “Een keer een paar maanden en nog een keer één van een paar weken.”
“Zo”, zegt Betty: Ën dat is alles…op je 32ste? Of heb je veel losse relaties?”
“Nee, eigenlijk niet. Mijn moeder is er niet zo blij mee als ik een vriendin heb en ja, ik wil geen ruzie met mijn moeder…..”
Betty weet niet zo goed wat ze hier op moet zeggen en krijgt een beetje medelijden met hem.
“Gelukkig dat je dan je motor hebt, want dan kun je erop uit.”
Ronald begint te stralen en is blij dat het onderwerp op zijn motor komt.
“O ja, ik ben gek op mijn motor en ben er altijd mee bezig. Of ik sleutel er aan of ik ben aan het toeren.”
Hij pakt uit zijn jack een foto en geeft die aan Betty.
“O, dit is geen Harley”, zegt ze.
“Nee nee”, zegt Ronald snel: “Nee, die hoop ik ooit eens te kunnen kopen. Dit is een Yamaha 650 uit 1977, maar hij doet het nog goed.”
Betty weet niet veel van motors, maar de motor die ze nu ziet hoort absoluut tot de categorie “voor de sneue types”. Zoveel weet ze er nog wel van, dat er een hierarchie onder de motorrijders is waar deze motor ergens onderaan bungelt.

De koffie en de Calvados zijn inmiddels gebracht. Ze kijkt naar Laura en maakt het afgesproken gebaar met haar vingers. Laura staat op, loopt naar Betty en zegt: “Ik twijfelde even, maar je bent het wel”, en omhelst Betty.
“Goh, ja, ik zag je zitten en wist meteen dat jij het was.”
Ondertussen staat Betty op, pakt haar jas en zegt tegen Ronald: “Sorry hoor, maar jij zult je advertentie op de site moeten aanpassen. Maak ervan: “miezerig mannetje met lullige motor zoekt vrouw die het met zijn moeder kan vinden”
Met z’n tweëen verlaten ze snel het etablissement. Op straat gaan ze tegen de muur van “Keizer” aan staan en komen niet meer bij van het lachen.
“Ach”, hikt Betty van het lachen: “Hij is wel zielig”
“Welnee”, zegt Laura”: “Kom op! Dan moet hij maar niet zo’n profiel op de site zetten. Of hij is echt heel simpel of hij vernaggelt de boel. Zo werkt het niet en daar komt meneer wel achter.”
“Kom, wij gaan naar cafe Welling. Dat is hier om de hoek en voor vandaag verder geen mannen meer. De volgende keer ben ik aan de beurt. Ik val op een ander type man, dus zo’n misser zal ik niet maken. En Betty,… ook jij hebt ervan geleerd. Geen bikers meer of er moet bijstaan dat ze minstens twee Harley’s hebben én een echt leren pak!”

Spiegelbeeld vertel eens even

Posted in Piquanterieën with tags , , , on dinsdag 27 januari, 2009 @ 07:00 by HelenZ Smith
Mirror, mirror on the wall...

Mirror, mirror on the wall...

Kent u de uitdrukking van achteren lyceum, van voren museum? Mijn mannen (21 en 19) willen hem nog wel eens geschrokken tegen elkaar gebruiken. Ze denken achter een prachtige jonge meid aan te lopen. Lang blond haar, goed figuur, piquant gekleed, maar als ze er dan voorbij lopen en omkijken om al dat moois eens van voren te bewonderen, maken ze zich met een sprintje uit de voeten. Er is weinig MILFS meer aan wat ze zien, als ze de bewuste dame in het gezicht kijken. Een verlepte kop kijkt ze vanonder het geblondeerde haar aan. Te veel make-up, te bruin, te oud.

Voordat de heren die dit lezen aan het gniffelen slaan. Ik zie en hoor steeds vaker dat dit ook de vriendinnen van mijn mannen overkomt. Denken ze achter een lekkere vent aan te lopen, kek leren jack, gave spijkerbroek, hippe schoenen, goede kop met haar, lopen ze er voorbij en kijkt een man die hun opa had kunnen zijn ze vanonder hun bijgekleurde haar met een verlopen kop aan.

Radio en tv schreeuwen ons toe: jong, jong, jong. Of je je daardoor laat meeslepen is de eigen keuze. Maar ik ben zo benieuwd wat er gebeurt als de types, die ik hierboven beschreven heb, voor de spiegel staan. Zijn er dan twee stemmen in hun hoofd? De ene die onverbiddelijk roept dat dit echt niet kan en de ander die de ogen doet sluiten voor de keiharde waarheid? Die laatste stem die ze toefluistert dat het echt nog wél kan. Dat je zo oud bent als je je voelt en dat je je nog steeds die strakke jonge en hippe midden twintiger kunt en mag voelen. Dus kleden ze zich ook zo en doen ze er alles aan om de leeftijd te verbergen.

Ouderdom zit hem niet in het lijf. Het zit hem in het niet meer nieuwsgierig zijn. Niet meer open staan voor meningen van anderen. Je niet meer willen verdiepen in de wereld om je heen. Geen verwondering meer kennen. Zuur worden en zeikerig. Een wat oudere man in spijkerbroek en leren jack? Ja graag! Als hij zich daar goed in voelt en dat uitstraalt. Een vrouw van midden vijftig met goede benen in een wat kortere rok? Prima als ze schwung heeft, zelfverzekerd door het leven gaat en niet haar best doet om met haar kleindochter de concurrentie aan te gaan.

Dus als je ooit voor de spiegel staat en vraagt: “Spiegelbeeld vertel eens even, ben ik net zo oud als jij?” Laat de spiegel je dan niets wijsmaken. Het antwoord is JA!

Helen Z

Zolders, kelders, kasten…

Posted in Piquanterieën with tags , , , , , , on maandag 26 januari, 2009 @ 07:00 by Piquant
Schoonmoeder ook meteen weg gedaan

Schoonmoeder ook meteen weg gedaan

Ik las onlangs dat Nederlanders samen voor ruim twee miljard (!) aan spullen op hun zolder hebben staan.

Zo’n bericht fascineert me en doet mijn fantasie op hol slaan. Wat zal er op al die zolders opgeslagen staan? Om te beginnen is er een groot deel dat ik uitgesteld weggooien noem. Ik heb dat ook met etensresten. Het gaat de koelkast in, maar ik weet al van tevoren dat het de volgende dag, uiterlijk de dag daarna, in de vuilnisemmer verdwijnt.

Ik ben daar nogal hardleers in en zelfs bang dat ik het eten, eerst bewaren en dan later toch weggooien, nooit zal afleren. Dit heb ik ook met spullen.
‘Weggooien kan altijd nog’.
Het komt er alleen nooit van. Liever een nieuwe kast kopen, dan echt gaan weggooien. Of erger, ik heb laatst in een rare bui alle kasten opgeruimd en wel veel weggegooid (voor mijn doen). Aan het eind van de dag kwam de grote teleurstelling; Ik kwam een kast tekort! Ook alweer geen prikkel om dingen weg te gooien.

Zo heb ik nog kunstschaatsen, waarvan ik zeker weet dat ik er nooit meer mee zal schaatsen. Ski’s waar geen mens zich meer mee kan vertonen. Twee naaimachines die het niet meer doen en waarvan ik al jaren denk dat met een spuitje olie het probleem is opgelost. Wedstrijdbadmintonrackets…geen idee waarom ik die heb, maar “je weet nooit”. Vijf paar schoenen om wandeltochten mee te maken of om te dragen als we écht koude winters krijgen. Wandeltochten? Voor 500 meter neem ik al de fiets. In wandelen zie ik dus niks. In een bos denk ik: “Alle bomen lijken op elkaar!” Langs de zee wandelen vind ik te vermoeiend en van winkelen houd ik niet, dus hoezo wandelen? Voor koude winters heb ik al lang mooiere en betere laarzen. Ik heb een tijd een manie gehad voor oude, met de hand gemaakte knopen. Nooit iets mee gedaan en al lang geen belangstelling meer voor. Zo ben ik ook gek van mooie tafellakens en heb ik daar bergen van, maar ik eet altijd aan een houten tafel, zonder tafelkleed! Stoffenwinkels of -marktkramen hebben een ongelooflijke aantrekkingskracht op mij en negen van de tien keer koop ik een lap stof. Meters en meters mooie lappen stof liggen te liggen.

O ja, bloemenvazen. In Frankrijk loop ik alle broquanterieen en rommelmarkten af, op zoek naar een mooie vaas. En altijd vind ik er wel een, want ik heb er oog voor. Geen idee wat ik met al die vazen moet en ze staan dan ook in kasten, her en der verspreid, want ze nemen zoveel ruimte in. Ik heb me al vaak voorgenomen dat het genoeg is, maar als ik er dan weer zo’n beauty zie, en met onderhandelen een flink stuk van de prijs af krijg, ben ik er weer erg blij mee.

Van sommige reizen neem ik ook weer spullen mee. Mooi aardewerk of mooie parfumflesjes uit China. Zilveren sieraden uit India et cetera. Zilver draag ik nooit…
Shawls,… stapels heb ik er van. Boeken? Zoveel dat ik niet meer weet waar ik ze moet laten.

Dit is slechts een deel van de voorbeelden van mijn bewaar – en verzamelwoede. Ik ben zo benieuwd wat anderen voor bewaarwoede hebben. Waarom doen we niet alles wat we niet (meer) gebruiken, weg ?

Uw verhaal hierover, graag hier posten.

Koeien

Posted in Piquanterieën with tags , , on zondag 25 januari, 2009 @ 07:00 by Bob Plop
Een anekdote

Een anekdote

Toen ik door de Amstelstraat reed, werd ik aangehouden door een gerant van een restaurant; of ik 5 Spaanse heren naar Schiphol wilde rijden. “Geen probleem”, zei ik.

De heren stapten enigzins aangeschoten en volgevreten in. Er kon net een knikje vanaf, maar zoals altijd vind ik het dan juist een uitdaging om er toch een gezellige rit van te maken. Nou, die gezellige rit werd het niet echt, want de heren kwekten er in het Spaans op los en, alsof ik er niet was, begonnen over de Hollandse vrouwen te praten. De één vond ze wel leuk, die blonde dames, maar één van de andere heren vond de Hollandse vrouwen net koeien:lomp en lelijk.

Waarom deze dombo’s dachten dat ik ze niet verstond, is mij een raadsel of misschien boeide het ze niet dat ik hen wel verstond. Op Schiphol aangekomen moesten zij bij terminal 1 zijn. Uiteraard hadden deze trotse torros geen veiligheidsriem om, dus een mooie kans om hen terug te pakken. Hollandse vrouwen koeien? Grrrr ik zal ze!!! Dus ik trapte eens hard op mijn rem, zodat de kopjes lekker tegen de hoofdsteunen aan klapten.
“Oeps, sorry”,zei ik heel nederig:”but you know what it is?…………Vache no so cuidare! (koeien kunnen niet rijden)