Archief voor februari, 2009

Commentaar (door Helen Z)

Posted in Piquanterieën with tags on zaterdag 28 februari, 2009 @ 07:00 by HelenZ Smith

boodschappen2
Op zaterdag heb ik zo mijn vaste rituelen. Een van die rituelen is boodschappen doen. Bakker, slager, groenteman en natuurlijk de supermarkt. Gezien werkritme haal ik voor een hele week aan boodschappen. Ik heb niet zo veel zin om als ik rond half zeven ’s avonds thuis kom nog eens boodschappen te gaan doen. Slager, groenteman en dat soort lieden zijn trouwens allang dicht rond die tijd.

Iedere week werkelijk iedere week is er wel een of andere bijgoochem die in mijn winkelwagentje kijkt en me knipogend aankijkt en vraagt of ik een feestje heb.
Meestal kijk ik dan nogal koel terug en zeg dat ik geen feestje heb, maar kinderen. De volgende opmerking is dan of ik dan soms een weeshuis bestier. De eerste keer dat dit commentaar mijn deel was vroeg ik nog als een halve zool: “Hoe bedoelt u?”
“Nou ja, het is zoveel”, zei de muts die mijn kar bekeek alsof er iets viezigs inzat. Ik keek als een debiel naar mijn 10 liter melk, vier liter karnemelk, drie pakken joghurt. De vla en de kwark. De vier pakken sinasappelsap, de pakken andere vruchtensap, de flessen wijn (ik zeg lekker niet hoeveel) de zes broden, de vleeswaren. De kaas van de supermarkt voor de tosti’s. De kaas van de kaasboer voor op brood. De tassen vol groenten, de aardappels en pakken verse pasta en de uitpuilende tas van de slager.
Ik voelde me aangevallen en zei: “Het is voor een week hoor”.
Ze begon de omstanders erbij te betrekken. “Voor een week? Vind u dat niet veel?”, vroeg ze aan iemand achter haar in de rij terwijl ze op mijn kar wees. “Maar hoeveel kinderen heeft u dan? Wat belachelijk veel. Eten ze dan zo veel? Hoeveel kinderen heeft u nou?” Ik begon het zat te worden en de man die bij haar was zag dat waarschijnlijk aan mijn gezicht. Opeens viel hij uit: “Hou toch eens op, met je eeuwige commentaar op alles en iedereen, beet hij haar toe”. De vrouw keek zeer verontwaardigd om zich heen alsof ze steun wilde vinden bij de rest van de mensen die in rij stonden. Ik zei heel rustig: “Mevrouw ik heb toch ook geen commentaar op het schijtbeetje in uw kar?” Betaalde zoals iedere week een godsvermogen en liep bepakt en bezakt de supermarkt uit.

Waarom hebben mensen toch zoveel ongevraagd commentaar op anderen?

Russen en sprinkhanen (door Piquant)

Posted in Piquanterieën with tags , , , , , on vrijdag 27 februari, 2009 @ 07:00 by Piquant
Russen krijgen ruzie over pastasaus bij buffet

Russen krijgen ruzie over pastasaus bij buffet

Wie reist kan veel verhalen. Ligt wel aan de manier van reizen, maar als je je oren en ogen openhoudt, valt er veel te beleven.

Mij was het fenomeen van de Russische toerist onbekend en onbekend maakt onbemind. In dit geval is bekend onbemind. Had ik het idee dat er grofweg 2 soorten russen zijn; die van de patsers “nouveau riche” en de paupers, die er niet veel beter van zijn geworden van de Perestrojka, dan is er nu een nuance, die van de verschrikkelijke toerist aan toegevoegd.

In mijn reispakket, was een ontbijt inclusief. Mijn nacht (chat/skype) leven, is geen garantie om op tijd voor het ontbijt te zijn, dus ik nam vaak een (betaald) glas thee, na het ontbijt, uitkijkend op het strandje en de baai, niks mis mee. Zo niet de Russen. Die sturen een paar “lagere ” Kolchoz-genoten, zodat de rest hun wodka-roes kan uitslapen. Als je bij het ontbijt kwam, als die vooruitgeschoven figuren al waren geweest, dan leek het erop alsof er een sprinkhanenplaag was geweest.

Tot en met de theezakjes was alles maar dan ook alles leeggeroofd. Geen kruimel brood…geen ei werd er overgelaten. Als ik dan om een broodje en een plakje kaas vroeg, werd me dat in mijn handen gedrukt, want neerleggen van een nieuwe voorraad betekende een nieuwe rooftocht, zo werd mij verzekerd.

Tijdens de overige maaltijden in de restaurants waren ze nergens te bekennen en deden zij zich tegoed aan het “ontijt” en hun meegebrachte wodka.

Het uitslapen van de roes duurde tot het eind van de ochtend en ook dan kwamen ze met zijn allen als een sprinkhanenplaag het strand op. Niets en niemand ontziend pakten ze de stoelen, ligbanken en alles wat ze op hun pad tegenkwamen mee. Stond er een tas en een handdoek op van iemand die aan het zwemmen was, werd die er zonder pardon afgelazerd en meegenomen.

Gecommuniceerd met anderen dan de kolchize bewoners werd er niet; geen blik werd er geworpen.

Iedereen die geen Rus was verdween successievelijk naar een strandje waarvoor voor alle faciliteiten betaald moest worden. Daar zag je geen Rus. Van het personeel hoorde ik dat ze geen kopeke voor wat dan ook wensen te betalen en dat wat er uit de kamers kan worden gepikt ook, als een soort afspraak, wordt meegenomen.

Op het vliegveld hoorde ik van toeristen die een “all inclusive reis” hadden geboekt (eten en drinken zoveel je wilt), dat de Russische medemens daar wel op alle maaltijden verscheen. Een ramp werd het genoemd. Tijdens het voorgerechtenbuffet werden de taarten van het nagerechten buffet alvast op hun tafels gezet (en de rest van wat ze dachten als dessert te zullen nuttigen). Het meeste werd nauwelijks aangeraakt, maar er werden wel sigarettenpeuken in uitgedrukt, zodat niemand er meer iets van kon eten.

Van de andere buffetten werden de borden zo hoog opgeladen, dat zeker de helft van het eten weggegooid moest worden.

Onbegrijpelijk dat mensen die zoveel (voedsel-)armoede hebben gekend, zo met eten omgaan.

Ik begrijp nu wel beter de slogan “beter een kruisraket dan een Rus in mijn achtertuin”. Zo zie je maar weer, wie reist kan veel verhalen…..

-edit Plop- Beter een kruisraket in de tuin, dan een Rus in de keuken-

Dierenvoedselbank (door Piquant)

Posted in Piquanterieën with tags , , , on donderdag 26 februari, 2009 @ 07:00 by Piquant

Piquant's borreluurtje, toastjes volgen nog

Piquant's borreluurtje, toastjes volgen nog


Mijn buurvrouw krijgt haar eten van de voedselbank. Vaak gebeurt het dat zij 6 kilo prei, 3 pakken melk, 2 pakken chocoladekoekjes en 6 pakjes soep krijgt.

We eten vaak samen en dan zorg ik voor gehaktballen en kaas, zodat we samen een ovenschotel van de prei kunnen maken. Een van ons heeft altijd wel ergens een paar aardappels voor de puree. Zij de koekjes, ik de koffie. De ene week hebben we room in de koffie en de andere week niet. We “spelen” dan dat we aan de lijn doen.

We hebben het allebei, sinds onze mannen voor een andere vrouw hebben gekozen, niet breed, maar zo gaat het goed en we hebben er ook wel lol in.

Elke donderdag gaat zij naar de voedselbank en elke keer maken we er een gezellige avond van om te kijken wat er deze week weer in zit en wat ik erbij moet kopen.

Een keer per maand hebben we een avond met andere “voedselbankers” en maken we van alles wat iedereen over heeft een eetavond. Zo’n avond kun je niet vaak doen, want dat is echt dooreten tot je misselijk bent.

Nu wil het geval dat er iemand op het geweldige idee is gekomen een voedselbank op te richten voor mensen met huisdieren.

Ik heb geen recht op de voedselbank, omdat ik een kamer verhuur en daardoor net boven de ondergrens kom, maar voor de dierenvoedselbank kom ik wel weer in aanmerking.

Mijn buurvrouw heeft twee  poezen,  ik één en een hondje. De twee poezen van de buurvrouw zijn nu -voor de registratie- van mij en dat betekent dat ik in aanmerking kom voor het “extra” dierenpakket.

Onze creativiteit om van dat ene wekelijkse pakket, met mijn aanvullingen, goed te kunnen eten, is al veel minder nodig. In het dierenpakket zit standaard melk, overdatum worst en blikjes katten en hondenvoer. De ene keer is het een grote leverworst en de andere keer, een gekookte- of soms een salamiworst.

Zelfs stukken kaas en  ham/worstafsnijdsel zit er wekelijks bij.

Aangezien onze dieren toch al gewend zijn om ongeveer twee keer per week brood, overgoten met melk, en blikjes Smack te eten, blijft al het andere over voor onze gezamelijke maaltijden.

Onze inbreng bij de  maandelijkse eetafspraak met andere voedselbankers is nu standaard een soort hachee  waar wij zelf niet van eten. Nee hoor, wij eten dit zo vaak en hebben dit speciaal voor jullie gemaakt, zeggen we met een vette knipoog tegen elkaar en genieten ervan dat onze disgenoten er hun vingers bij aflikken.

Geldmensen (door Kudtkip)

Posted in Piquanterieën with tags , , , , on woensdag 25 februari, 2009 @ 07:00 by Bob Plop
© Cyprien Gaillard.

© Cyprien Gaillard.

Kunstenaars in onze samenleving genieten in de regel het predikaat uitvreters te zijn. Uitschot, overbodig kliederend en klagend subsidievolk.
In bepaalde gevallen is dat ook zo.
Echter, dat geldt voor heel wat meer beroepsfiguren die volgens een hermetisch dichtgetimmerd contract prima voor hun prutswerk krijgen betaald.
Bovendien is Nederland hét subsidieland van Europa. Per hoofd van de bevolking draagt dit land het hoogste percentage af, maar er wordt ook vanuit alle sectoren weer een beroep op gedaan – de verdeelsleutel laat ik graag aan experts over.

Op het moment is er een expositie in het Haagse gaande van de Franse kunstenaar Cyprien Gaillard.

De brede media heeft er al aandacht aan besteed op een, hoe verrassend, cynische toon. Toegegeven, een oud uit te graven bouwwerk bestempelen als ‘omgekeerd beeldhouwen’ gaat mij ook een brug te ver. In mijn terminologie heet zoiets beeldbouwen en dan doel ik bij voorkeur op met eigen handen kundig creëren aan een nog niet bestaand werk.
En indien geslaagd mag het Kunst heten.

Niettemin ademt Gaillard’s blik op de wereld de huidige tijdgeest, namelijk die van decadentie en verval.

Geheel naar het principe tegenstellingen verenigen om een visie uit te dragen, brengt hij twee bouwwerken samen in de foto van Château d’Oiron; een leegstaand kasteel uit de 18e eeuw en de immense oprijlaan die belegd is met de restantbrokken* van een opgeblazen flatgebouw uit Glasgow.

Hedendaagse architectuur wordt niet meer gebouwd om eeuwig mee te gaan. En vernuftige, oude steenkolossen raken onder het mos en de vergetelheid der ooit betrokkenen – slapende fondsen ten spijt…

*Stenen.

Architect en monnik Dom. H. van der Laan beschrijft bouwen in harmonie met onze omgeving in ‘De architectonische ruimte’ zeer treffend.
Onze huizen zijn onttrokken aan de natuurlijke ruimte. Hij leidt ons terug naar de eerste dimensie (die van de punt), de tweede (de lijn) en de derde (die van de kubus en vervolgens de pilaar; de muur, etc.). Vanuit die basis en de vraag aan welke maatstaven de esthetiek van een gebouw moest voldoen, ontwikkelde hij een theorie over getalsmatige verhoudingen waarin het plastisch getal een driedimensionale uitwerking is van de gulden snede .
Ook heeft hij onderzoek gedaan naar merkbaar optisch waarnemen: een steentje wat een 26e maal groter is dan het andere zal een verschil in selectie maken.
Hoe precies!

En zo zou ik een zijsprong willen maken naar Samuel Beckett, die gevonden stenen in zijn broekzak liet rommelen terwijl hij zijn zoon tuchtigde gedurende wandelingen door het Ierse landschap.

Diens tot op het bot, op primaire waarnemingen gestoelde kijk op de wereld is zeer fascinerend; zoals dat wanneer men vertrekt uit een ruimte men dat doet om in een andere tevoorschijn te komen. Of hoe we almaar spullen aan het verplaatsen zijn. Al was het maar een sleutel.

Via Beckett kom ik voor deze gelegenheid uit bij ‘De Erwin Trilogie’, geschreven door Joyce & Co; welke de Nederlandse statenbijbel der decadentie en verveling genoemd wordt.

Zulke objectieve en kritische mensen heeft de wereld nodig. Immer.
Dat men herinnerd wordt, voelt en ziet hoe de tijdgeest zich manifesteert.
Ongeacht of de officials (geldmensen) ‘dingen’ sturen…

Welnu, decadentie en zelfs het verval dáárvan, kunnen we ons er druk om maken? Mijn schatting is dat u in de te spinnen draad zal discussiëren over subsidiesponzen. Alléz votre corridor.

Dieet Junk (door HelenZ)

Posted in Piquanterieën with tags , , , , , , , , , on dinsdag 24 februari, 2009 @ 07:00 by HelenZ Smith

Lijnen met junkfood kan prima

Lijnen met junkfood kan prima


Veel vrouwen en mannen zijn knettergek. Ze eten bakken sla met nul voedingswaarde en sterven liever dan een gezonde boterham met roomboter en een goede parmaham te eten. En waarom? Blij word je er niet van. En mooi al helemaal niet. Een vriendin rekende uit dat ze al 25 jaar op dieeet is. In die 25 jaar is ze zo’n 350 kilo afgevallen als je alle kilo’s bij elkaar optelt. Dat klinkt natuurlijk prachtig. Maar ze is ook zo’n 360 kilo aangekomen. 25 jaar stress en 10 kilo erbij.
De centra voor eetstoornissen krijgen niet alleen steeds meer vrouwen van tussen de 30 en 45 binnen. Maar ook steeds meer mannen. Vijf tot 10 procent van de Anorexia of Boulimia patienten is man. Ook zij kotsen hun hart uit hun lijf of leven op drie koppen koffie per dag.

De dieet junkies eten dus liever bakken sla die met chloor zijn behandeld om ze langer goed te houden, dan dat ze een klont roomboter door de spercieboontjes roeren. Het mooiste, gezondste en lekkerste eten ligt voor het oprapen. Maar het staat bijna allemaal op de verboden lijst. En waarom? Omdat de meeste van ons *present company excepted natuurlijk* geen donder meer weten over eten. Niet hoe je het klaar maakt, niet waarom er een vetrandje zit aan een lamskoteletje. Waarom dingen beter smaken met een scheut goede olijfolie, of een klontje boter erdoor.
We eten liever *snoeptomaatjes* waar geen smaak of kraak aanzit, de bolletjes uitgestoken wortel die je nog niet aan een paard zou voeren qua smaak. Dan tomaten gekocht bij de kweker, een goede entrecote of een moot vette vis. In Amerika wordt vet aangeduid als het “‘F” woord.

Daarnaast zijn dieetjunkies ook nog eens verschrikkelijk onbeschoft. Heb je een dag in de keuken gestaan, belt een vriendinnetje op en zegt, je hoeft je voor mij niet uit te sloven hoor. Ik ben bezig met dieet zusenmezo en ik ben met wat sla en een tomaat ook erg gelukkig.

Uit nijd heb ik zo ooit eens anderhalve kilo asperges met beenham, gewelde boter met wat mosterd erdoor en hard gekookt ei in mijn eentje opgegeten omdat vriendin Y ergens gelezen had dat als je asperges combineert met boter en ham, dat wat je naar binnen werkt meteen op je kont kunt plakken.

We maken ons druk om kinderen met overgewicht en dat we steeds zwaarder worden. Maar we vergeten de gezondheidsschade die dieetjunks oplopen. Mijn vriendin die ontbijt met zwarte koffie en sigaretten, een bak sla eet op een dag en de rest van de avond op wijn doorbrengt, mag dan een maatje 34/36 hebben, ze heeft wel een rimpelbekkie. Heeft het altijd koud en de vellen hangen erbij.

Zullen we maar weer eens ‘gewoon’ gaan doen met eten? Dus gewoon drie maaltijden per dag. Je niet volstoppen met zoetigheid een paar keer per week bewegen. Dan ziet die maat veertig er ook bijzonder prachtig uit.

PowNed, de Hoax! (door HelenZ)

Posted in Piquanterieën with tags , , , , , on maandag 23 februari, 2009 @ 07:00 by HelenZ Smith

Verneuk de massa, grijp de kassa

Verneuk de massa, grijp de kassa


Stel dat je op een dag als succesvol weblog besluit om een graai in de pot van de publieke omroep te doen. Gewoon, omdat het kan en omdat die miljoenen ook wel een lekkere klank hebben. Je start met een ontzettend vervelende campagne en valt je reageerders dagelijks lastig met artikeltjes over je omroep en waarom mensen lid moeten worden. Het irritatiegehalte is ongeveer net zo hoog als bij telefonische verkoop zo rond etenstijd.
Na een paar weken zie je de teller stil staan en met nog een iets meer dan een maand voor de boeg heb je nog maar 32.928 leden bij mogen schrijven. Dat is een kleine 20.000 te weinig. Er moet dus iets gebeuren. De zaak moet opgeschud worden. Je hebt meer publiciteit nodig dan je zelf met je blog kunt genereren. De zepert van onvoldoende leden halen kun je je niet veroorloven.
In het diepste geheim werk je aan een strategie om er voor te zorgen dat het vereiste ledenaantal hoe dan ook gehaald zal worden. Dat dit ook een prachtige manier is om je weblog weer voor het voetlicht te brengen is een prettig bijkomend voordeel. Voorwaarde is natuurlijk wel dat alleen de groep intimi, degene die je blind vertrouwt van de plannen op de hoogte zijn. In het achterkamertje dat de boardroom heet, wordt de deal beklonken.
Het moederbedrijf laat weten dat ook zij gaan voor de miljoenen die te vergeven zijn.
De verontwaardiging is groot. Er word moord en brand geschreeuwd. Levert toch al gauw een paar ton aan free publicity op en een paar mooie filmpjes voor de eigen site. Je appelleert aan het ‘wij tegen zij’ gevoel van de mensen die je log lezen. Je ziet de teller langzaam oplopen.

Als de deadline verstreken is zul je na veel huilie huilie met een briljante oplossing komen. Je voegt het ledenaantal van het moeder bedrijf en het log gewoon bij elkaar. Kom je toch nog aan de benodigde 50.000, krijg je toch nog die miljoenen en heb je alle faciliteiten van de corporate club onder handbereik. En alle teleurgestelde reageerders? Oh die, ach die vreten de hoop stront die oplossing heet heus wel. Je moet het alleen wel even presenteren als een lekker gebakje. Met roze kers!

Sexleven lijdt onder recessie

Posted in Piquanterieën with tags , , , on zondag 22 februari, 2009 @ 10:13 by Piquant

Stress maakt meer kapot dan je lief is.

Stress maakt meer kapot dan je lief is.


Dat de economische problemen waarmee de wereld momenteel kampt, gevolgen hebben voor onze welvaart en voor ons welzijn behoeft geen betoog. Maar de Sunday Times ontdekte dat ook de persoonlijke relaties tussen mensen erdoor wordt aangetast en, ja, zelfs ons seksleven.

Je zou kunnen denken dat economische problemen partners nader tot elkaar brengen. Maar net als in het geval van een sterfgeval in de familie, blijkt het omgekeerde meestal het geval te zijn. Mensen die vrezen hun job of hun huis of hun spaargeld te verliezen, voelen zich bedreigd, raken gedesoriënteerd en worden moeilijk in de omgang. Wat een vrouw ooit aantrok in haar partner, namelijk het gevoel van (materiële) zekerheid staat op de helling, wat ook haar gevoelens kan veranderen omdat ze dan minder respect heeft. Bij de man is het gevoel van eigenwaarde dan weer ondermijnd.

En ook in bed groeien partners vaak uit elkaar. De stress neemt tijdens economisch moeilijke periodes hoedanook toe, wat de sekshormonen aantast en het libido vermindert. Als een koppel in bed ligt en hij piekert over zijn job, terwijl zij zich zorgen maakt over nieuwe kleren voor de kinderen, is geen van beiden echt ‘in the mood’ voor seks. Wat jammer is, want psychologen zijn het erover eens dat seks juist heel veel voordelen biedt in moeilijke momenten. Niet alleen wordt daardoor het ‘liefdeshormoon’ oxytocine verhoogd, wat leidt tot grotere genegenheid, maar het stresshormoon cortisol wordt door seks afgezwakt. Daarnaast verlaagt vrijen de bloeddruk, maakt het mensen meer ontspannen en zorgt het dus voor een beter humeur, zelfs in slechte tijden.