Archief voor zondag 7 juni, 2009 @ 06:00

Afrekenen!

Posted in Piquanterieën with tags , , , , , on zondag 7 juni, 2009 @ 06:00 by Piquant

door: F. von Zeikhoven

“Vond jij die escargots ook zo doorgebakken?”, vroeg Jacques op een nèt iets te luide toon aan zijn tafelgenote. Hij had het wéér tegen de ober, ze voelde haar irritatie niet afnemen. “Normaal klaag ik nooit over het menu, hoor, ik ben een levensgenieter”, zei Jacques met hetzelfde stemvolume, kennelijk nu meer om zijn ego dan de stemming nog beter uit te laten komen. En wéér uitgesproken in de richting van de tafelbediende die een tiental meter verderop nog steeds geen krimp gaf. Een stemming die hij trouwens net zoals de omvang van zijn ego volkomen verkeerd aanvoelde, dacht ze bij zichzelf.

Voor zijn gevoel verliep deze eerste rendez-vous lumineus. Ze was helemaal zijn type. Niet al te intelligent maar toch mooi, met méér dan voldoende inhoud en lekker meegaand. In ieder geval antwoordde ze met ‘ja’, of knikte ze hem toe terwijl hij met zijn monologen de wachttijden tussen de menugangen vulde. “Wat doet die ober er trouwens belachelijk lang over, vind je ook niet?”, hoorde ze hem vragen. Het was haar allang duidelijk dat hij op een vraag geen antwoord verwachtte. Dus knikte ze nog maar een keer en deed er verder het zwijgen toe.

Hij had zich alleen voorgesteld als Jacques. Jacques was een collega van een vriendin van haar. Die was altijd in de weer met blind dates regelen voor vriendinnen van wie ze vond dat die al veel te lang alleen was. Zelf was ze trouwens ook partnerloos. ‘Geen tijd voor de liefde’, riep ze daar altijd over. Maar haar vriendinnen wisten wel beter, de liefde had geen tijd voor háár. Om van het gezeur af te zijn, was ze dan maar ingegaan op haar voorstel om met Jacques een afspraak te maken. Want “dat is toch zo’n indrukwekkende man…! Jammer dat hij mij niet ziet staan.”

Hij nam haar mee naar een bekend Frans restaurant. Het bleek één grote vergissing, die Jacques viel in haar ogen al snel door de mand als een irritante, zelfingenomen fantast, een blaaskaak die zichzelf door kritiek op anderen volkomen misplaatst superioriteit en importantie dacht aan te kunnen meten. Ze zat nu ruim een uur met hem aan tafel en het hield niet op. Ja, als hij een hap nam was het even stil. Maar alweer niet meer zodra hij begon te kauwen. Zo druk met zichzelf te willen horen praten had hij het, dat hij niet merkte dat van iedere hap minstens een kwart samen met zijn inhoudsloze woorden de ruimte tussen haar en hem vulde. En inmiddels ook haar aangezicht trouwens.

“Ik ben gewend aan de bèste restaurants. Wat hier als excuus voor de Franse Cuisine geserveerd wordt is echt amominabel” trachtte hij z’n volgens hemzelf exquise vocabulaire te etaleren. Want de voortplantingsdrang van vrouwen kiest instinctief eerder voor hersens, zo had hij ooit ergens gelezen. Maar ook leiderschap was een aphrodisiacum. Stond in hetzelfde verhaaltje dat hij zorgvuldig had uitgeknipt indertijd. Sindsdien zat het in zijn portemonnaie. Het zou een fluitje van een cent worden, zo wist hij.

Het was tijd voor de finale, daarna had hij haar voor het grijpen. Hij zocht haar oogopslag en gebood met onveranderd nèt te harde stem: “Kom, we kunnen net zo goed in mijn appartement die koffie-likeur nemen. Die dweil van een ober laat ons tot volgende week zitten, let maar op, de connard! Ik ben het zat, we gaan. Ober! Ik wil afrekenen met u!”

Met slechts twee welgemikte schoten was de garçon hem voor.

Killing_waiter

Advertenties