Archive for the Feuilleton De Erfenis Category

De erfenis IIII

Posted in Feuilleton De Erfenis, Literatureluur - Poëzie en Proza(que), Piquanterieën with tags , , , , , , , on zondag 22 november, 2009 @ 06:00 by F. von Zeikhoven

Het leven van Jan Bovenkerck bevond zich al jaren in een mistroostig Niemandsland. Toch was hij om zijn nieuwsgierigheid te bevredigen naar de notaris gegaan. Een statig pand aan de Van Haersmasingel in Oentsjerk. Nog nooit had hij van het gehucht gehoord, het scheen een deel van Tietjerksteradeel te zijn. Nog geen 1750 zielen telde Oentsjerk. De wat merkwaardig met zijn linkerooglid trekkende notaris Venema had Bovenkerck echter op notabele, edoch joviale wijze gerustgesteld.

De achteroudbetovergrootoom Albrand Bovenkerck die het fortuin had nagelaten, was juist vanuit het Amsterdamse naar het Friesche platteland getrokken om de stilte en de rust. Van zijn familie, die hem altijd aan z’n kop zeurde om geld, wilde hij niets meer weten. En uit onderzoeken van de notaris was gebleken, dat de beste man jarenlang door vreemden was lastiggevallen. Het wàs helemaal zijn familie niet!

Ondertussen vorderde het verven van het appartement gestaag. Het helblauwe wisselde ze af met het donkerdere kobaltblauw. Op de grond had ze een planken vloer laten leggen, die ze na het verven zou gaan opschuren en in een licht transparante, roomwitte bootlak wilde zetten. Ze dacht terug aan het moment dat ze de oude notaris Venema voor het eerst ontmoette. Of eigenlijk, toen hij hààr voor het eerst ontmoette.

Het had enige voorbereiding gevergd, maar het was haar uiteindelijk gelukt om bij de in haar ogen ietwat onnozel overkomende kleine dorpsnotabele op zijn tjalk als passagiere te worden uitgenodigd voor een zeilwedstrijd op één van de Friese meren. Ruim een half jaar geleden was dat nu. Venema had meteen een zwak voor haar jeugdig voorkomen gehad, waarover een stemmetje in z’n achterhoofd hem juist waarschuwde. Die zwakheid had haar nu dit appartement in ieder geval al opgeleverd. Niet dat het haar dáár om te doen was…. Oh, daar sms-te hij alwéér!

Inmiddels bijna thuis in de Amsterdamse Jacob Marisstraat was Jan Bovenkerck zich volslagen onbewust van de inspanningen die die zogenaamde ‘familie’ gedaan had om met Venema tòch een diepgaand onderhoud te krijgen. Hij was alweer een uurtje terug uit het Friese en tilde zijn hand op om zijn voordeursleutel in het slot te steken, toen hem plots iets opviel dat hem even deed aarzelen.

Update voor Cookie: Hij zag de politieauto door de straat komen, en wierp zich er met ware doodsverachting voor. Daar had de diender echter niet op gerekend. Er viel een schot en de dood kwam snel voor Bovenkerck. Verdoemme, riep de notaris toen hij het nieuws hoorde. Kon hij het hele circus weer opnieuw in gang zetten! Een bloederige, dode duif knalde even verderop tegen een pasgeverfd, blauw raamkozijn.

| F. von Zeikhoven | 22 november 2009 | 06:00 |