Archive for the Gastschrijvers Category

Slechte gewoontes

Posted in Discussies, Gastschrijvers with tags , , , on woensdag 30 december, 2009 @ 06:00 by Cookie van eigen deeg

Bron pica: http://www.z24.nl/

De afgelopen twee dagen heeft iedereen de gelegenheid gekregen om zijn of haar goede voornemens voor het komende jaar in de panelen te dumpen. Daarvan heeft vrijwel iedereen in hoge mate geen gebruik gemaakt. De voorspelling dat de hedonisten het gaan winnen van de Health Freaks is daarmee niet aangetoond en niet afgewezen. Tijd voor een vervolgonderzoek. De stelling van vandaag is dan ook dat de nietszeggende comments het in toenemende mate zullen gaan winnen van de on-topic-comments.

Vandaag een nieuwe vraag. In de hoop dat de stelling van vandaag wel kan worden onderbouwd:

Welke slechte gewoonte neem je mee het nieuwe jaar in?

CveD

Goede voornemens

Posted in Gastschrijvers with tags , , , , , , , , on maandag 28 december, 2009 @ 23:44 by Cookie van eigen deeg

Bron van deez' pica: www.sannoise.be

Onvermijdelijk komt het ook op dit blog aan bod: Goede voornemens.

Onderzoek van TNS Nipo heeft vorig jaar aangetoond aan dat steeds minder mensen zich voornemen iets aan hun leveren te verbeteren in het komende jaar. Dat is vreemd. Het hebben van goede voornemens werkt namelijk!

De goede voornemens vallen traditiegetrouw uiteen in twee hoofdcategorieën: Het verhogen van genot versus het inleveren daarvan.

Opmerkelijk is dat de eerste categorie (meer van het leven genieten, meer aandacht besteden aan partner, vrienden en gezin) net zo vaak als voornemen werd genoemd als de tweede (meer sporten, afvallen, gezonder eten, stoppen met roken en minder drinken).

De hedonisten en de Health Freaks zitten elkaar op de hielen.
Mijn voorspelling voor 2010 is dat de hedonisten het uiteindelijk gaan winnen. Laten we wel wezen, meer genieten moet lukken. Zeker hier op de draad, zo veel Health Freaks zitten hier niet.

Ik heb me voorgenomen niet te wachten tot 2010. Ik leun achterover en geniet vanaf dit moment. En jullie?

 CveD

Hare Majesteit legt het nog één keer uit.

Posted in Discussies, Gastschrijvers with tags , , , , , , , , , , on zondag 27 december, 2009 @ 20:20 by Cookie van eigen deeg

‘n Avond blogtuig.

De afgelopen dagen heeft u allen kennis kunnen nemen van mijn kersttoespraak. Door velen is de inhoud daarvan goed begrepen. Het unfollowen en ontvrienden van vage virtuele kennissen neemt enorme vormen aan. Hyves- en Twitterprofielen worden opgeheven en zelfs een enkel blog geeft aan opdoeken als een serieuze optie te overwegen.

Er was echter ook enig commentaar. Vandaar dat de RVD op zoek is gegaan naar een adviseur die het een en ander nog eens kan uitleggen, in voor u begrijpelijke woorden.

Toedels, Baas B_A

Met gepaste trots presenteert de Kroon: Ali C, Koning van eigen Deeg, oud-AdMod van WP tot Piq, n00b van Nerdt.

Piquanterieen is er nu ongeveer jaar. Als plek van licht en liefde voor ons allen. Een kribbe waarin vriendschappen worden geboren. Voor nicks die elders welkom zijn en ook voor nicks die in menig herberg een (perma)ban aan de virtuele broek hebben hangen.

Gelukkig zijn we hier niet alleen om onze naasten lief te hebben. We mogen ook naar hartenlust debatteren, het oneens zijn, elkaar een virtuele hak zetten en een gebbetje uithalen.

Maar tot welke grens? En tegen welke prijs?

Piquanterieen is een middel om mensen tot elkaar te brengen, maar wellicht vormen enkele medebloggers soms ook een barrière voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt. Tegen wil en dank is Piquanterieen een herberg voor wie niet wil begrijpen en voor wie niet begrepen wil worden.

Op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen spreken enkele Judassen taal zonder compassie. Taal die ze IRL niet zouden bezigen lijkt me. Agressief gedrag en vuilspuiterij moet men maar als humor of sport beschouwen. Swifferen en moderaten wordt door enkelen beschouwd als een groter kwaad dan het beledigen van andersdenkenden, andersgeaarden en andersgekleurden.

Hare majesteit heeft gelijk:

“Niet het vreemd zijn maakt de ander agressief maar agressiviteit maakt de ander tot vreemde.”

Deze vreemde agressiviteit jaagt anderen deze prachtherberg uit, daarvan ben ik zeker.
Piquanterieen als plek voor iedereen is een utopie, daarvan ben ik inmiddels ook zeker.
Het kan anders, daarvan ben ik immer zeker geweest.

En hoe het met Judas is afgelopen? Daarover spreken we met Pasen verder.

CveD

Interim-babe is een bitch. (door Pleunie)

Posted in Gastschrijvers, Piquanterieën with tags , , , , , on maandag 14 december, 2009 @ 06:00 by Piquant

Interim-managers zijn niet populair bij het kantoorvolk, dat is bekend. Ze hebben de naam om alles maar te willen veranderen om het veranderen, voorbij te gaan aan de aanwezige kennis, geen oog te hebben voor het personeel en louter in hun eigen belang korte termijndoelen na te streven.

Lezers van Platform A, het ledenblad van Abvakabo/FNV, spraken zich uit over hun interim manager: 37% vindt hem of haar een ‘botte hark’, 21% een ‘beetje bot’, 17% ‘best menselijk’, 14% ‘neutraal’ en 9% ‘heel menselijk’ (2% zat kennelijk net even te masturberen).

Tekenend: hoe lager de functie, des te vernietigender het oordeel. Slijmballen drijven omhoog.

Interessant: vrouwelijke interimmers scoren beduidend slechter dan hun mannelijke collega’s. De slechtere score van vrouwelijke interimmers is volgens de onderzoekers vooral te wijten aan het negatieve beeld dat medewerksters van hen hebben. Van vrouwen wordt een harde stijl minder geaccepteerd, denken ze. Mannelijke ondergeschikten zouden geen onderscheid naar sexe maken.

Pleunie weet wel beter: kantoorpikken kruipen het liefst op bevel van een vrouw.

Fijne maandag verder samen.

Ikkannietkiezen.nl

Posted in Gastschrijvers with tags , , , , on maandag 23 november, 2009 @ 13:10 by F. von Zeikhoven

Zo nu en dan duikt er ineens aanstormend redenaarlijk blogtalent op in de comments bij Piquanterieën.  Zo ook vanmorgen. En zie, meteen al een topic ook!

Al, van harte gefeliciteerd! Uw waarde, F. von Z.

“Moeten álle – dus ook de seculiere – kinderen dan ook niet al heel jong bepalende en beslissende keuzes maken omtrent hun toekomst?

Als ik het goed begrijp, kan ik je vertellen dat ik het met het huidige cito-toets systeem eens ben, en als je denkt dat Anne nu al der eigen keuze’s kan maken over de toekomst, dan heb je het mis_!

Tenslotte vinden zowel der Mama als der Papa dat een cariere in paardrijden of ballet niet zo’n heul goed idee is, al staan we een eventuele toekomst als concert-pianiste niet in de weg.

Verder kan ik alleen maar hopen dat ze iets gaat studeren waarvan we redelijk zeker kunnen zijn dat als er een jongen deze opleiding volgt, de jongen zo homo is dat zelfs Albert Verlinden zou willen zeggen “He, doe is niet zo verwijfd… watje_!”

Der eigenwijze papa wil ook dat ze in Amsterdam studeert opdat ik binnen 15 minuten voor de deur van elke opgehitste knul in Amsterdam kan staan met een in een krant opgerolde lode pijp, maar dat zijn details_!

Tja, en dan noem je daarna de Verlichting.  De Verlichting is net als het Boeddhisme geen geloof maar een levensovertuiging, eentje waar ik veel waarde aan hecht, eentje die op mijn lijf geschreven lijkt.

En eigenlijk is de Verlichting het eenige stukje tekst dat door een ander mens is geschreven en waarvan ik het waard vind om voor te sterven_!”

Al_Capsones | 23-11-2009 | 13:10

Slechte auto’s (Kip zonder kop)

Posted in Gastschrijvers, Piquanterieën with tags , on vrijdag 13 november, 2009 @ 06:00 by Piquant

jaquair
Wee, de automobilist, die in de jaren zeventig een Alfasud kocht. Zo’n auto kostte een jaarsalaris en jawel na een jaar waren daar reeds de eerste roestblaasjes te zien. En na drie jaar was de Alfa tot stof weergekeerd.

Toch was die ALFA nog een betrekkelijk goede auto; althans in die tijd. De bezitter van een Jaguar was slechter af.
De belangrijkste kwaliteiten van die auto waren destijds dat alle mechanica uitsluitend op part-basis functioneerde en dat ieder onderdeel vroeger of later afbrak.

Men kon zich in die dagen ook een Delorean DMC-12 aanschaffen. Een aluminium sportwagen, die meer dan 80.000 pond kostte, waarvan de motor helaas zo zwak was, dat ie nog geen tentharing uit de grond kon trekken.

En wat dacht u van de Triumph TR 8; if this car was a Triumph, imagine what a failure would look like.

Al deze citaten komen uit Crap Cars een zeer lezenswaardig boekje van Richard Porter. Nog veel leuker is Tony Davis: Lemon!
Sixty Heroic Automotive Failures.

Daarin wordt het verhaal verteld over de Ford Pinto, waarvan de benzinetank de nare eigenschap had te scheuren bij een kopstaartbotsing.
Doordat de brandstof vervolgens over de hete uitlaat stroomde en vlam vatte en de deuren al waren vastgeklemd door de botsing , zaten de passagiers als ratten in een val.
Kans op overleven was nihil.

Ford weigerde de constructie van de benzinetank aan te passen, omdat de inzittenden vanwege de gebrekkige constructie van de auto de aanrijding toch niet overleefd zouden hebben.

Welke auto was de slechtste auto die u had of in hebt gereden?

Erfenis II (Rodney)

Posted in Gastschrijvers, Piquanterieën with tags , , on woensdag 4 november, 2009 @ 06:00 by Piquant

man in cafe

Geheel tegen zijn gewoonte (Bovenkerck was in alle opzichten een gematigd man te noemen) bestelde hij nog een glas bier en liet er een borrel naast zetten. In verwarde gedachten verzonken nipte hij de kop van zijn kelkje. De jenever dwong de woeste maalstroom in zijn hoofd langzaam maar zeker in het gareel.

Bovenkerck had zich altijd als vanzelfsprekend geschikt in zijn eenvoudige leven, zoals hij dat ook van zijn ouders gewend was. Hij kwam uit een streng gelovig arbeidersgezin en bovenmatig intelligent of getalenteerd was hij niet. Na vijfendertig jaar trouwe dienst als magazijnmedewerker werd hij als gevolg van reorganisaties ontslagen en sindsdien werkte hij in de fietsenstalling, waar hij kaartjes verkocht en af en toe wat simpele reparaties aan fietsen verrichtte. Bovenkerck hield van kleine, overzichtelijke karweitjes. Hij had nooit behoefte gehad aan meer luxe of geld dan hij gewend was. Zeker sinds zijn vrouw stierf had hij nog maar weinig nodig in zijn leven.

Maar toch had de obscene rijkdom die hem heel even in het vooruitzicht leek te zijn gesteld iets in hem aangewakkerd, als een plotseling briesje dat steels over een slechts ogenschijnlijk gedoofd houtvuur strijkt. Onder de as was een nauwelijks waarneembaar, donkerrood gloeiend lichtje ontstaan.
“Bekijk het eens van de andere kant,”, redeneerde het lichtje. “Wat heb je te verliezen? Wie ben jij om te twijfelen aan het onderzoek van de notaris? Het ergste wat ze kunnen doen is je de boel weer afnemen.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Maar heb je het nodig? Wat moet je ermee?” wierp zijn calvinistische inborst tegen. “Je bent bijna zestig. Tot nu toe heb je een goed leven geleid. Van zo veel overdaad komt alleen maar ellende.”
“Een goed leven? Het leven dat je je kon veroorloven!” beet het inmiddels smeulende vuurtje terug. “Ouders dood, vrouw dood, geen kinderen, nooit eens iets extra’s, nooit eens op vakantie. Is dat echt alles wat het leven met je voor heeft?”
“Je hebt je lot te accepteren.”, probeerde zijn opvoeding nog.
Maar hij wist wat hem te doen stond. Het vuur was aangewakkerd. Als een obsceen gebaar naar God en de rest van de wereld.

Aangenaam licht in het hoofd en met een vreemd, maar bevrijd gevoel liep hij het café uit. De versgevallen sneeuw kermde fluisterend onder zijn tot op de draad versleten winterschoenen. Twee weken voor Kerstmis.
In zijn kleine woning aangekomen zette hij water op, pakte een ontbijtbordje, besmeerde een bruine boterham dun met halvarine en belegde hem met jonge kaas. Hij schonk kokend water over een theezakje in een mok en zette zich aan de kleine, formica keukentafel. Alles in zijn huis ademde bescheidenheid en regelmaat. Het was er redelijk schoon, de inrichting onopvallend, tijdloos en nietszeggend. Kauwend op zijn brood staarde hij naar het kruis aan de muur.

Elders in het Friese dorp schonk notaris Venema zichzelf een glas single malt whisky in; hij wierp zijn voeten op het ebbenhouten bureau en leunde comfortabel achterover in de kalfslederen stoel, die met een nauwelijks hoorbare, tevreden zucht de stemming van die dag verwoordde.