Archive for the Literatureluur – Poëzie en Proza(que) Category

Jaaaaaaa we tweet-uppen door en door en door!

Posted in Kleine nieuwsfeiten, Literatureluur - Poëzie en Proza(que), Oliebollen, Piquanterieën with tags , , , , , , , , on vrijdag 30 december, 2011 @ 21:50 by Cookie van eigen deeg

Part IV – Essies return.

Want op drie benen kan je niet staan. En in een tapijt kan je niet drinken.

Advertenties

Jaaaaaaa we gaan nog harder tweet-uppen!

Posted in Kleine nieuwsfeiten, Literatureluur - Poëzie en Proza(que), Oliebollen, Piquanterieën, Roddels with tags , , , , , , , , on vrijdag 30 december, 2011 @ 18:56 by Cookie van eigen deeg

Part III > Anders moet Looosss zo enorm scrollen ey.

 

Jaaaaaaa we gaan tweet-uppen!

Posted in Literatureluur - Poëzie en Proza(que), Oliebollen, Piquanterieën, Roddels with tags , , , , on vrijdag 30 december, 2011 @ 12:00 by Piquant

Op Twitter kunnen we regelmatig lezen dat mensen elkaar IRL gaan ontmoeten.
Tweetmeeten, tweet-uppen, twitterborrelen, het lijkt  een must do voor iedere zichzelf respecterende tweep geworden in 2011.

Daarna – of vaak al tijdens de tweet-up –  lezen we steevast dat het fantastisch,  inspirerend en gezellig was. Dat kan natuurlijk niet altijd kloppen.
Laten we eerlijk zijn, hoe vaak ontmoet je fantastische, inspirerende en gezellige mensen in het echt?
Het kan natuurlijk zo zijn dat een tweet-up de manier is om leuke, fantastische, inspirerende, gezellige  mensen te ontmoeten. De foto’s van veel afspraken laten echter vaak niet meer zien dan een groepje mensen dat gebogen over de smart-phone aan een tafeltje zit.

#gezellig
#gezellig

Zelf ben ik terughoudend om naar tweet-ups te gaan. Enerzijds omdat ik er geen behoefte aan heb, maar ook omdat de anonimiteit op Twitter een van de dingen is die het medium – voor mij althans – zo aantrekkelijk maakt.

Daarom: een virtuele piquante tweet-up!
We gaan elkaar op piquanterieen ontmoeten. Nu.

Dit is de plek! Hier gaan we fantastische, inspirerende en gezellige mensen ontmoeten.
Dit is het moment om die ene leuke man of vrouw te ontmoeten die je heimelijk altijd al leuk vond, maar waarvan je dat onder het oog van al je volgers niet wilde of durfde te laten merken.

Kom maar op.  Maar dan ook geen terughoudendheid, vol er in.
Dit is je kans om wellicht je volgende liefde te ontmoeten. Misschien zoek je een leuke vriend of vriendin, een filmmaatje of iemand die af en toe eens lekker voor je gaat koken.
Doe iets origineels. Post een gedicht, upload een romantisch muziekje of verzin een list.

In mijn TL zijn recentelijk de volgende opmerkingen gemaakt:
“ik wil wel meerdere tweeps ontmoeten.” (Iemand die wil kunnen kiezen?)
“Ik wil wel meer” (Dat kan.)
“Ik kan het zelf wel.” (Laat maar eens zien.)
“Laat al mijn mannelijke bewonderaars eens achter hun pc vandaan komen”
en dan deze:
“A small step for mankind, but a giant step for this man!”

Opvallend – maar niet verrassend – is dat de vrouwen in mijn TL durven te zeggen dat ze wel wat willen: Mannen !!! Dames: Er gebeurt niks als je niet een klein beetje risico durft te nemen. Aan de slag.

Cookie_veD en ik doen wat we kunnen om elke ontmoeting hier tot een succes te maken. Ook de nazorg zal door ons worden verzorgd. De vrouwen (of misschien ook een enkele man) kunnen op de brede borst van Cookie rekenen en de mannen (of een enkele vrouw) op het empathisch vermogen van Piquant .

Oliebollen, bitterballen, zoutjes, champagne en bier staan klaar.

De erfenis IIII

Posted in Feuilleton De Erfenis, Literatureluur - Poëzie en Proza(que), Piquanterieën with tags , , , , , , , on zondag 22 november, 2009 @ 06:00 by F. von Zeikhoven

Het leven van Jan Bovenkerck bevond zich al jaren in een mistroostig Niemandsland. Toch was hij om zijn nieuwsgierigheid te bevredigen naar de notaris gegaan. Een statig pand aan de Van Haersmasingel in Oentsjerk. Nog nooit had hij van het gehucht gehoord, het scheen een deel van Tietjerksteradeel te zijn. Nog geen 1750 zielen telde Oentsjerk. De wat merkwaardig met zijn linkerooglid trekkende notaris Venema had Bovenkerck echter op notabele, edoch joviale wijze gerustgesteld.

De achteroudbetovergrootoom Albrand Bovenkerck die het fortuin had nagelaten, was juist vanuit het Amsterdamse naar het Friesche platteland getrokken om de stilte en de rust. Van zijn familie, die hem altijd aan z’n kop zeurde om geld, wilde hij niets meer weten. En uit onderzoeken van de notaris was gebleken, dat de beste man jarenlang door vreemden was lastiggevallen. Het wàs helemaal zijn familie niet!

Ondertussen vorderde het verven van het appartement gestaag. Het helblauwe wisselde ze af met het donkerdere kobaltblauw. Op de grond had ze een planken vloer laten leggen, die ze na het verven zou gaan opschuren en in een licht transparante, roomwitte bootlak wilde zetten. Ze dacht terug aan het moment dat ze de oude notaris Venema voor het eerst ontmoette. Of eigenlijk, toen hij hààr voor het eerst ontmoette.

Het had enige voorbereiding gevergd, maar het was haar uiteindelijk gelukt om bij de in haar ogen ietwat onnozel overkomende kleine dorpsnotabele op zijn tjalk als passagiere te worden uitgenodigd voor een zeilwedstrijd op één van de Friese meren. Ruim een half jaar geleden was dat nu. Venema had meteen een zwak voor haar jeugdig voorkomen gehad, waarover een stemmetje in z’n achterhoofd hem juist waarschuwde. Die zwakheid had haar nu dit appartement in ieder geval al opgeleverd. Niet dat het haar dáár om te doen was…. Oh, daar sms-te hij alwéér!

Inmiddels bijna thuis in de Amsterdamse Jacob Marisstraat was Jan Bovenkerck zich volslagen onbewust van de inspanningen die die zogenaamde ‘familie’ gedaan had om met Venema tòch een diepgaand onderhoud te krijgen. Hij was alweer een uurtje terug uit het Friese en tilde zijn hand op om zijn voordeursleutel in het slot te steken, toen hem plots iets opviel dat hem even deed aarzelen.

Update voor Cookie: Hij zag de politieauto door de straat komen, en wierp zich er met ware doodsverachting voor. Daar had de diender echter niet op gerekend. Er viel een schot en de dood kwam snel voor Bovenkerck. Verdoemme, riep de notaris toen hij het nieuws hoorde. Kon hij het hele circus weer opnieuw in gang zetten! Een bloederige, dode duif knalde even verderop tegen een pasgeverfd, blauw raamkozijn.

| F. von Zeikhoven | 22 november 2009 | 06:00 |