Oog om oog…

het soort kop waar beeldschermen urenlang tegenaan moeten kijken...

het soort kop waar beeldschermen urenlang tegenaan moeten kijken...

Waarom neigen comments op internetblogs doorgaans naar onderlinge scheldpartijen, zwartmakerijen, en andere agressieve reacties?

In zijn boek The Evolution of Cooperation stelt Robert Axelrod de tegenovergestelde vraag: waar komt eigenlijk al dat vertrouwen in prettige samenwerking vandaan, is dat te bevorderen, en zo ja hoe?

Geloof het of niet, maar op deze vraag zijn antwoorden gevonden. Om te beginnen door Anatol Rapoport en zijn collega’s. Aan u de schone taak om vast te stellen of deze theorie ook werkt op een weblog.

Zo’n dertig jaar geleden, toen het internet in zijn huidige vorm en populariteit nog niet bestond, werd er door wetenschappers een soort toernooitje georganiseerd. Uitgenodigd werden collega’s die claimden een geldig model te hebben ontwikkeld voor het verklaren van menselijk gedrag in situaties waar gekozen moet worden tussen vertrouwen of wantrouwen tussen partijen. Het speelveld voor dit toernooi bestond uit een bekend vraagstuk in de sociale theorie, het prisoners dilemma. Daarin staat de vraag centraal of men er als gevangene verstandig aan doet om informatie over een partner in crime aan de aanklager te verlinken. Dan zou men een aanmerkelijke strafverkorting kunnen verdienen, maar er is aan die deal ook een lastige voorwaarde verbonden. Men krijgt te horen dat het maatje in kwestie eveneens gevangen zit en die heeft precies dezelfde deal aangeboden gekregen. Als de partners allebei stug blijven zwijgen, heeft de aanklager nauwelijks een zaak en gaat men allebei wegens een klein vergrijp voor een week of wat achter de tralies. Praat men allebei, dan wordt de informatie van de een tegen de ander gebruikt en kan men ook allebei langdurige opsluiting verwachten. Praat de één en zwijgt de ander, dan mag de prater naar huis en krijgt de zwijger wegens obstructie een extra zware straf.

De vraag is dus niet alleen “verlink ik mijn maatje” maar ook “wat denk ik dat díe gaat doen?” Nog interessanter wordt het als ik en mijn maatje een paar keer achter elkaar met deze kwestie worden geconfronteerd. Dan leren wij uit ervaring of die ander een beetje te vertrouwen is of dat we er maar beter van uit kunnen gaan dattie uitsluitend op eigen voordeel uit is…

Dus: moet u bij terugkerend gescheld en zwartmakerij doen of uw neus bloedt en gewoon een beetje prettig on topic blijven commenten, of doet u er verstandiger aan uw belagers eens goed lik op stuk te geven?

Terwijl de meeste deelnemende universiteiten het toernooi ingingen met sophisticated software waar de meest uitvoerige studies naar de consequenties van menselijk gedrag in verwerkt waren, werd de wedstrijd op afstand gewonnen door een simpel programmaatje van slechts een paar regeltjes code. Wat deed dit programma?

1. Doe je eerste zet altijd op basis van het vertrouwen dat je maatje ook met jou het beste voor heeft en je niet zal verlinken. Dus zie af van de kans op onmiddellijke invrijheidstelling en neem het risico op een extra zware douw.

2. Doe vervolgens telkens hetzelfde als je maatje. Heeft-ie jou verlinkt, dan verlink jij ook de ander. Werd er gezwegen, dan zwijg jij de volgende keer ook.

3. Wees vergevingsgezind, draag elkaar niks na, zorg voor een flink lek in je geheugen.

Op deze manier maakt u zo goed mogelijk gebruik van het lerend vermogen bij de ander. Hoe intelligenter uw tegenstander, des te hoger eindigt u in het toernooi. Bovendien leeft u prettiger; mensen die elkaar net nog voor rotte vis uitmaakten, blijken ineens prima met elkaar door de deur te kunnen. Uit wederzijds begrepen eigenbelang.

Dus:

1. Reageer vooral kritisch en met veel humor, zwarte desnoods. Dat houdt de boel levendig en leesbaar. Maar scheld anderen niet uit, maak niemand zwart, val andere commenters niet persoonlijk aan.

2. Als andere commenters jou uitschelden of zwartmaken, betaal ze dan zo snel mogelijk terug met gelijke munt. Laat die commenter op enig moment daarna het gescheld achterwege, hou er dan zelf ook accuut mee op.

3. Wees vergevingsgezind, draag elkaar niks na, zorg voor een flink lek in je geheugen.

En als u hier niet toe in staat denkt te zijn, blijft natuurlijk zoals altijd gelden: krop het niet op, kom achter uw scherm vandaan, gooi het er gewoon eens lekker uit allemaal…

%d bloggers liken dit: