Archief voor bloedgroep

O-positief.

Posted in Gastschrijvers, Piquanterieën with tags , , , , , on dinsdag 27 oktober, 2009 @ 06:00 by Piquant

gillette_baby_v2

Door: F. von Zeikhoven

Al vanaf de eerst opkomende baardharen scheerde hij zich nat. Kwestie van traditie. Nat scheren had zo z’n voordelen, lekker fris en de aftershave prikte hem lekker wakker, als hij dat tenminste nog niet was van het douchen. Dat zijn toch dingen die je met elektrisch scheren mist, vond hij zo. Léék hem zo, want hij had er werkelijk géén idee van. Ooit één keer iets elektrisch geprobeerd, maar dat z’n huid er nog op zat, was een wonder. En de baard- en snorharen zaten er daarna ook nog gewoon. Wàt een misser was dat, die aanslag had hij maar ternauwernood overleefd.

Dus daarom scheerde hij ouderwets nat. Nou mag het bekend zijn dat naarmate men het mesje langer gebruikt, de te scheren huid iets moeizamer glad wordt. Het scheergerei raakt bot, daarin verschillen elektrisch en nat dan weer niet. Nou was dat natte scheren zo’n gewoonte voor hem geworden, dat hij erverder niet meer over nadacht dat er toch nog een niet te negeren gevaar aan kleefde. Hij had er wel van gehoord, maar deed die verhalen af als urban legend. Want waar ging het om? Nat-scheerders zouden bij de grootste klanten van de bloedbank horen. En dan niet als donor, maar als in stille afnemer, dat is.

Soms kwamen zelfs transfusies te laat, zo gingen de geruchten in kapperszaken die hij soms voor een exclusieve scheerbeurt frequenteerde. Alleen was er geen sterveling die daar hardop over durfde te spreken. Onzin, vond hij, je moest wel erg lomp zijn om je te snijden tijdens het scheren. Hij keek wel uit, zelfs dat zou hem amper overkomen. Misschien een klein ongelukje af en toe, maar dat was met een stukje wc-papier wel te stelpen.

Want natuurlijk wistie het wel, had hij net een nieuw mesje gepakt om z’n niet onaardige aangezicht weer lekker glad te scheren, was de kleinste zijwaartse beweging genoeg om een waar bloedbad te veroorzaken dat zich het eerste half uur zéker niet liet stoppen. En welhaast een transfusie noodzakelijk maakte. Heel soms overkwam het hem ook, en altijd duurde het stelpen al snel een kwartier. Was iets met zijn bloed, als kind zijnde bloedde hij ook altijd zo lang als hij een wondje had.

Maar goed, die enkele keer dat hij zich dan toch sneed, deed dat zich àltijd voor vlak voordat hij weg moest. Zoals ook die ochtend. De belangrijke presentatie die hij moest geven, maakte dat hij ietwat zenuwachtig was. Misschien wel té zenuwachtig.

De presentatie werd uiteindelijk door een collega gegeven, de volgende dag vonden ze hem, met in zijn ene hand z’n vertrouwde Gillette Sensor en in de andere hand een bloedrode rol wc-papier. Temidden van een hele berg bloedrode stukjes wc-papier en lege toiletrolletjes lag daar zijn leeggelopen lichaam. Opvallend was zijn bìjna gladgeschoren gezicht. Op de muur naast spiegel lazen de agenten in bloederige letters: “O-POSITIEF!”.

Advertenties